Wat we zoal meemaken.

Onze overige weblogs

Maanmist algemeen weblog

Michelle`s belevenissen

Steef`s adventures

Van Rijn ( niet meer zo actueel)

geselecteerd als gefixeerd bericht is a post from Mams archief.

Alweer een jaar voorbij. Een zeer bewogen jaar wat natuurlijk al slecht begon met het overleden van vader Willem die in zeer korte tijd, wat begon met een zogenaamde suikerteen, nog een paar operaties moest ondergaan waarvan hij de laatste wel zeer slecht verteerde. Erg jammer dat hij, die eigenlijk nooit met dokters en ziekenhuizen te maken had gehad, in zijn laatste maand nog bedlegerig is geweest. Maar het is al van alle tijden dat je daar niet zoveel over te vertellen hebt. Geluk bij een ongeluk is dan nog wel dat hij, die altijd zo onafhankelijk is geweest, een periode van rolstoel, onderzoeken en leren leven met een geamputeerd been bespaard is gebleven. Begrijp het niet verkeerd, want het blijft je vader, maar ik weet hoe hij daar zelf over dacht.

Zo rond de He-Pi, Hemelvaartsdag- Pinksteren, was er dan het bezoek van ons aan Engeland waar Steef een leven aan het opbouwen is. In het huisje in Monkseaton, een buitenwijk van Newcastle heeft, en ondertussen had ze, een huisje. Voor een dag of 5 zijn we daar geweest met voor Engelse begrippen fantastisch weer en het was een erg leuk bezoek met een vaste pub als verzamelplaats. Ondertussen is ze verhuisd naar een huisje meer naar het centrum. Een paar foto`s kan je hier bekijken.

 

Dan was er ook nog de zomer die dit jaar in April viel, met temperaturen die we de rest van het jaar niet meer gehad hebben. Maar juist in deze periode kwam broer Wil met zijn aanbieding om te helpen met het zetten van een muur i.p.v. de bijna vergane schutting. Zo rond de 8e Juni zijn we begonnen met die activiteiten die mede met het reeds gememoreerde mindere weer in de zomer nog zo`n kleine maand hebben geduurd. Maar het resultaat is er ook naar. Maar begin Juli met het vieren van onze verjaardag was het klaar.

In onze vakantie , viel ondertussen ook traditioneel, het deze keer door de kleinkinderen v/d Klaauw georganiseerde familieweekend. Ook deze keer was het weer een documentje wat je  wel kan aanschouwen op de fotoreportage.

Omdat opa v/d Klaauw al een tijdje last van zijn blaas had is hij ook naar de dokter geweest die hem direct doorstuurde en daar kwam een slecht bericht uit,nl dat hij vrijwel direct aan de chemo moest. Ondertussen, nu eind December, heeft hij 4 series gehad en volgt nog een operatie aan de blaas, gelukkig puur om te kijken naar de wond want er zijn gelukkig geen uitzaaiïngen.

 

Op de laatste dag van onze vakantie, de verjaardag van Michelle, zijn we toch omdat het haar 23e verjaardag was, en Michelle een beetje kennende, maar op de site van Arcade aan het reageren geslagen op aanbiedingen. Natuurlijk ben je dan normaal gesproken niet direct aan beurt maar wat schetst onze verbazing, eind Oktober, terwijl ze in Walibi Flevo liep, kreeg ze bericht dat ze in aanmerking kwam voor een appartementje in `s Gravenzande, in de Mumsenstraat. Na enige twijfel heeft ze toch deze uitgelezen kans beetgepakt, temeer omdat ze als buren Cindy en Tim kreeg, met wie ze de dag van het bericht, in Walibi liep.

11 December kreeg ze de sleutel en met bloed, zweet en tranen is ze nu helemaal gesettled en na veel hulp van zwager/oom Arjan en Marchel, de vriend van Tessa, woont ze er al met volle tevredenheid. Hieronder staat dan nog de fotoreportage van deze week.

Al met al dus een jaar met hoogte- en dieptepunten zoals die er ieder jaar zijn maar ook in tijden van dieptepunten leer je dat er altijd weer zonneschijn is na deze "regen". Ook zijn dat nu eenmaal dingen die je tegen komt op je levenspad en die bij je "bagage" komen. Tenslotte moet een van de hoogtepunten nog komen, nl. morgen de 28e komt Steef weer over om hier Oud en Nieuw te vieren. 

———————————-

———————————-

De vakantie zit er alweer op. Is ook eigenlijk niet zo erg hoor, alles op zijn tijd zullen we maar zeggen.

Gisteren, de 15e, nog een stuk gefietst naar Hoek van Holland voor het strandconcert van RTL, georganiseerd ten bate van de Orange Babies waar we Di-rect hebben gekeken en vooral geluisterd en Boris nog even hebben afgewacht. Wat het weer van deze vakantie betreft, weinig regen weinig zon. Je moet het er mee doen en het komt zoals het komt, toch? 

—————————————————–

Morgen 14 September wordt onze grote kleine meid alweer 23. We zijn als ouders verrijkt met 2 fantastische kinderen die het hart op de juiste plaats hebben en die zelfstandig en onafhankelijk door het leven gaan.

Voor Mies geldt zeker dat, omdat ze nog thuis woont, de bomen nog redelijk tot in de hemel groeien. Maar het blijft een heerlijke meid, soms wat robuust en recht door zee maar dat is de hedendaagse maatschappij zullen we maar zeggen, met een klein hartje.   

Wat er zoal nog meer gebeurde op 14 September:

14 September 1984, Ank had nog ongeveer een week of vier te gaan met haar eerste zwangerschap.

De woensdag ervoor was de trouwdag van broer Vincent en Brigitte. Donderdag`s was de verjaardag van Christiaan, de zoon van Wil en Dieuw. Dus was het al met al niet zo verwonderlijk dat Ank vrijdag`s wakker werd met een wat rommelende buik.

Maar in de loop van de ochtend werd het toch allemaal wat erger en toen Ank tijdens een loopje naar de wc ( letterlijk) wat nattigheid voelde bleek dat haar vliezen waren gebroken. Toch maar even iemand laten komen en in de loop van de middag zijn we richting ziekenhuis getogen omdat dat het beste leek.

Ikzelf ben ook nog een tijdje bij haar gebleven maar omdat alles redelijk rustig bleef besloot ik maar om nog een paar uurtjes naar huis te gaan.

En ik was nog geen 5 minuten thuis of Ank belde al om te zeggen dat ik á la de minute naar het ziekenhuis moest komen want Michelle had het daarbinnen allemaal wel gezien.

Alhoewel ik echt wel menig verkeersregel heb overtreden  om zo snel mogelijk  in Delft te komen was ik tot mijn verbazing nóg te laat om de geboorte live mee te maken. Michelle kon zich niet meer bedwingen en was alvast maar tevoorschijn gekomen. Haantje de voorste en recht door zee ( een eigenschap die ze nog steeds bezit).

Om kwart voor negen `s avonds werd onze eerste , zij het 4 weken te vroeg, geboren en we besloten haar de namen Michelle Johanna Maria te geven met als roepnaam Michelle ( dat is wat handiger dan de naam die een paar ouders aan dit meisje meegaven).

Zo is onze Michelle van een couveusekindje uitgegroeid tot een sterke vrouw die soms wat kort door de bocht gaat, maar met een hart van goud.

Daarom wensen we haar nog veel gezonde jaren en feliciteren haar met haar 23e verjaardag. XXXX en veel liefs Pa en Ma.

—————————————————–

Vanmiddag, de 28e, Steef even terloops gevraagd of ze nu thuis alweer internet had. Ze wist  tussen neus en lippen door te melden dat ze zich er niet zo druk om maakte omdat ze toch volgende week gingen verhuizen. Ja, zo hoor je nog eens wat. Ze gaan het pittoreske Monkseaton verruilen voor het "mondaine" Walkergate. Je begrijpt dat we verrast waren want we dachten dat ze daar wel aardig zaten. Maar ja, wat ze in hun kop hebben hebben ze niet in hun kont zullen we maar denken.  Het is wel weer verder van werk en voetbal al is het overbrugbaar zoals je hieronder kunt zien. Even vergroten door er op te klikken.

Het gaat wel om een mooi huis hoor leuk gelegen in een rustige straat en de metro op loopafstand en de binnenstad van Newcastle binnen handbereik.

Het volledige adres is:

4 Clydesdale road, Newcastle upon Tyne, NE6 2EJ   

—————————————————–

Wel ff wennen hoor vakantie, maar het moet dan maar .

Even geen Lidl, Mastronardi , Neu Ulm  of Fresh Direct  meer.

Geen Interpay of AH Honselersdijk  maar even helemaal niks. Om te beginnen vandaag de 27e, echt helemaal nada behalve een klein stukje fietsen. Afgelopen zaterdag een behoorlijk stuke gefietst, nl naar broer Wil in Maassluis en terug via schoonzus Hen ( die niet thuis was) terug naar huis toch zo`n kleine 40 km. Gisteren de 26e mijn rondje hard gelopen.

—————————————————–

Hé hé, toch nog vakantie geworden. We waren het allebei door allerlei omstandigheden op het werk een beetje zat en komt de vakantie precies op tijd. In principe zit een verre reis er niet in maar we gaan zeker niet drie weken naar groeiend gras kijken.

—————————————————–

Vandaag 20 Augustus, is ( schoon) vader Herman 70 jaar geworden.  Natuurlijk nog van harte en we hopen natuurlijk dat hij nog erg lang in ons midden mag blijven en als je op het foto`tje hieronder klikt zie je en vergroting van een foto van opa met de zoon van Rick, Dean.

We dachten al, die Ome Chris heeft toch veel meer foto`s genomen en ja hoor hier komen er nog een "paar". Klik maar Hier, hier , hier, hier of hier    

—————————————————–

"Ome" Chris, ook lekker thuis in de digitale wereld, heeft ook nog een aantal foto`s beschikbaar gesteld die je hieronder kan bekijken.

 

Steef heeft ook nog een aantal, zeg maar rustig een heel zooitje, foto`s en filmpjes gemaakt die je door respectievelijk de foto`s en de afbeelding kunt bewonderen.

—————————————————–

Zondagmiddag, 2 September, net thuis van wéér een grandioos Duijvesteijn familieweekend welke deze keer voor de eerste maal is georganiseerd door de derde generatie, te weten nichtjes Tessa, Lisanne, Nikki en Michelle. Én niet te vergeten de vriend van Tessa Marchel die erg veel achter de schermen heeft gedaan.

Vrijdag 31 Augustus:

Vroeg in de middag zijn we, Ank en ikzelf, Steef op wezen halen van Schiphol die het spektakel deze keer, na haar afwezigheid bij de vorige editie ( klik Hier en Hier  voor de foto`s), niet wilde missen.

Direct na haar thuiskomst ging Steef zoals afgesproken nog even naar Naaldwijk voor de kermis.

Om een uurtje of half 7, na het avondeten, richting `T Volderke getogen waar het wel een veredelde zussenavond leek omdat Ada er al was, wij er achteraan kwamen en in de loop van de avond kwam Hen er ook nog bij.

Zaterdag 1 September:

Na een gezellige avondje met het selecte gezelschap moesten we al redelijk vroeg uit de veren voor het gezamelijke ontbijt waarbij weer bleek dat de een toch beter tegen drank kan dan de ander omdat niet iedereen met frisse ogen op het ochtenappél kon verschijnen.

In de loop van de ochtend liep het hele gespuis toch stuk voor stuk binnen en moet er voor de gelegenheid geposeerd worden voor de gezinsportretten. Klik Hier voor alle portretten.

Na het hartelijk welkom uitgesproken door de meiden moesten er d.m.v. gekleurde veren, gepakt uit een donkere zak, teams gevormd worden en ik moet zeggen dat er deze keer weinig gesjoemeld is, iets waar zonder namen te noemen, in het verleden weleens de hand aan gelicht werd.

Middels deze teams moest er in het dorp Dongen een speurtocht gelopen worden van een kilometertje of zeven. Helaas bleken in sommige gevallen de antwoorden lastiger dan de vragen. Maar met de ons heden ten dage beschikbare middelen leek de vragenlijst wel een combinatie van Per Seconde Wijzer en Lotto Weekend Millionairs omdat er diverse hulplijnen werden aangeboord zoals Google en Opa. Natuurlijk had dit zijn weerslag op de einduitslag zodat degene die het echt eerlijk speelden kansloos waren.

Wel werden tijdens deze puzzeltocht de sociale praatjes met andere familileden dan die je alleen maar met het familieweekend spreekt en ziet aangehaald en werd er duidelijk dat er wat dat  betreft gestreden wordt op een heel ander niveau en wat andere dingen minder belangrijk maakt en gezondheid niet zo vanzelfsprekend is.

Teruggekomen op `T Volderke moesten de laatste groepen na het eten van een boterhammetje, direct weer aan de bak omdat de Zeskamp op de rol stond met een nieuwe teamindeling. Deze keer had het lot bepaald dat de allersterksten van de kouwe kant in 1 team zaten en in principe, als alles eerlijk zou gaan, de prijzen al verdeeld zouden zijn. Jammer genoeg zijn er in de eerste graad individuen die slecht tegen het verlies kunnen en er alles aan hebben gedaan om ons team te ontregelen. Natuurlijk slaagden  zij er niet in maar kregen ze hulp van de organisatie om het allemaal oogluikend toe te staan.

Deze malversaties leidden er wel toe dat het sterkste team, of het nu te maken had met het feit dat we de kouwe kant waren zal altijd een vraag blijven, dat we geheel onterecht niet als winnaars werden gelouwerd…

Echter een van de opdrachten was om van een blok hout een totempaal te maken. Natuurlijk kwam de organisatie er niet onder uit om ons kunststuk tot de totem van de dag te maken zodat we toch nog kregen waar we recht op hadden.

Gelukkig kon de raad van wijze mensen, zoals het vroeger bij de indianen gewoon was, zien dat alles goed was. Klik Hier voor een foto van deze wijze mensen.

Na het zeskampspektakel was het tijd om te gaan laven en werden Ton en Peter bereid gevonden om de barbecue tot een delicatesse te verheffen. En eerlijk is (h)eerlijk , ze wisten zich bekwaam door hun taak heen te worst-elen.

Met zo`n bbq`tje ben je toch al snel een anderhalf uur bezig en voor je het weet wordt het al donker. Gelukkig is daar nog zwager Rick, [je weet wel die slechte verliezer van de eerste graad], die niet vies is van het vuurtje opstoken. Deze keer deed hij het een keer letterlijk en dit was de aanzet voor een uniek avondje outdoors, zoals het Cowboys and Indians betaamd, want ik kan me geen familieweekend herinneren waar we ipv de bonte avond gezellig samen rond de vuurkorf doorbrachten. Zoals verwacht kregen de families die alleen de zaterdag hadden geboekt spijt als grijze haren op het hoofd dat ze in de loop van de avond afscheid moesten nemen. Vlak voordat Wim en Dineke weggingen nam Wim nog even het woord om de organisatie te bedanken op zijn eigen bekende wijze. Na zijn speech werden nog even de klassiekers: Bij het Licht van de Maan en Wat is het leven zonde Liefde van stal gehaald. Wat is eigenlijk een familieweekend zonder deze liederen?

Terloops werden ook alvast de organisatoren van het volgende weekend bekend gemaakt. Het zijn Ton en Olga geworden. Dat dit wel in goede handen is heeft het verleden wel bewezen.

Nadat het kaf van het koren was gescheiden bleef het nog een tijdje onrustig op de veranda van `T Volderke voordat iedereen naar zijn Tipi ging.

Zondag 2 September:

In alle vroegte, Marchel was alvast begonnen met puinruimen, heb ik de eerste pot koffie gemaakt die, omdat de rest aan uitsnurken was, half leeggedronken door Marcel ( ik) en Marchel. Ondertussen de buitenboel een beetje aangeveegd en de restanten van het kampvuur weggehaald.

Im lauf des Morgens kwam toch iedereen al dan niet gebroken de eetzaal binnen voor het afscheidsontbijt. Ton had het lumineuze idee om voor het hele spul eieren te bakken/koken/klutsen of roeren. Voorwaar een hele klus.

Zo om uurtje of half elf was het tijd voor ons om te gaan omdat Steef alweer richting Newcastle moest en we nog even langs opa en oma v/d Klaauw wilden gaan.

Op de heenreis deed de auto al wat raar, het gas bleef af en toe hangen, maar na een kilometer of 10 op de terugreis was het definitief. Nog wel een kwartiertje doorgegast maar in Breda liep de temperatuur van de auto ( en van mij) een beetje op en toch maar de wagen bij een benzinestation geparkeerd en de gebeld en die was er toch nog vrij snel. Een heel aardige man die ons goed geholpen heeft en van de vrouw van de bezinestation kregen we ook nog een bak koffie dus de verhalen van de Brabantse gemoedelijkheid zijn dus toch waar schijnbaar.

Een uurtje later dan gehoopt/verwacht toch nog even aan de Perzikenstraat geland zodat Steef nog even opa en oma heeft gezien zij het vrij kort want om half vier hebben we Steef op Den Haag Centraal gedropt [nadat ze toch nog een broodje kroket heeft kunnen nuttigen] en heeft ze haar reis vervolgd. Om zeven uur vanavond belde ze dat ze op Newcastle Airport stond en ze naar haar nieuwe huisje onderweg was.

Al met al weer een fantastisch weekend en ik hoop dat het volgende, DE 10e, in alles even mooi zal zijn als de vorigen en laten we hopen dat iedereen er ook weer in alle gezondheid bij mogen zijn.

Erg goed nieuws van het Corso want het is bekend geworden dat de vriendin van Mies, Yvonne de Kok , de eerste prijs heeft gewonnen bij de vakprijs dus voor de arrangement. Grote klasse Yvonne, en dat voor een debutante.

4 Augustus,Net terug van het Varend Corso. Een mooi plekje opgezocht aan de Wollebrand. Veel bekenden dit jaar zoals Yvonne de Kok en nichtje Demi. Ook was van Rijn voor de eerste keer vertegenwoordigd. Hieronder de foto`s.

  —————————————————– Vandaag wordt onze Steef 21 en wordt ze ook volwassen voor zover ze dat nog niet was want al op vroege leeftijd wist ze al precies wat ze wilde. Toen ze een jaar of twaalf was wist ze al te vertellen over Engeland of Amerika en dat ze daar wel eens wilde gaan kijken "als ze groot was". Natuurlijk staan we nog steeds volledig achter haar zoals het goede ouders betaamd. Ze is daar ook in ‘goede handen" bij Ash wat ook een erg volwassen vrouw is voor haar leeftijd. Omdat we er zelf zijn wezen kijken weten we ook dat ze prima in staat zijn om voor zichzelf te zorgen al is het iedere maand wel een gevecht met de financiën, maar welke leeftijdsgenoot van hun kan dat weerleggen? Ten slotte meid van harte en hieronder nog een keer het verhaal van vorig jaar toen ik de dag van je geboorte een  beetje in beeld bracht al zij het wat aangepast aan de huidige omstandigheden.  

Donderdag 31 Juli 1986, wat een aparte dag was dat. Voor het geheugen was het aardig weer, er was Wielerronde in Wateringen en de winnaar werd Johan v/d Velde. Wat er zoal nog meer gebeurde kan je HIER lezen.

Leuk natuurlijk maar wij hadden op dat moment even wat anders aan de hand. Ik kwam thuis van het werk en Michelle zou na het eten een avondje naar haar peetouders Jos en Therese gaan, om uit te proberen of het logeren zou lukken als Ank zou gaan bevallen. Na het eten dus even gedoucht en erna naar Poeldijk om Michelle weg te brengen. Toen nog even hier en daar onze nieuwe oude auto, een VW Derby, geshowd en naar huis omdat Dempsey and Makepeace op tv kwam wat Ank graag wilde zien. Thuis op de bank begon Ank toch een wat rare buik te krijgen en het begon wat te rommelen. Omdat ze 38 weken zwanger was toch maar even het ziekenhuis gebeld of we even langs mochten komen. Daar waren ze blij dat we belden want het was een rustige avond. Stante Pede naar Delft gereden en voordat Ank goed en wel lag en er apparatuur aangesloten werd kwamen de eerste weeën en volgens mij ook gelijk de laatste want in No-Time lag onze Stefanie al te brullen. Een geweldige bevalling natuurlijk want Ank heeft hoegenaamd niks geleden. Zo waren wij dus 2 weken eerder dan verwacht de trotse ouders van nog een geweldige meid.

Zo is het nu dus alweer 21 jaar geleden sinds de geboorte van Stefanie waarvan we net als Michelle trouwens totaal, nou ja bijna dan , geen last hebben.

Op deze manier willen we haar van harte, met een paar geweldige kussen, feliciteren met haar 21e verjaardag. Het kado heeft ze al gekregen toen we op bezoek waren in Newcastle/Monkseaton, te weten een I-pod en gisteren hebben we ze allebei ook nog wat € ? toegestuurd.  Meid maak er een mooie dag van en weet dat we altijd achter je blijven staan ongeacht wat je doet.    XXXXXXXXX Ma en Pa

———————————-

Is er van de meiden van alles te melden nu ze respectievelijk op Kreta en in/op Gibraltar zitten voor de vakantie, van ons zelf all quiet on the western front. We hebben dan ook nog een week of 4 te gaan voor onze eigen vakantie. Nog geen echte structurele plannen maar een verre reis is in principe geen optie. Wél staat het tweejaarlijkse familieweekend in het weekend van 1 September op de rol waarvan je als je op de foto`s hieronder klikt de vorige versie kan bewonderen toen we in en rond Avifauna een rondvaart en puzzeltocht deden.

   —————————————————–

 

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

 

 

Deze week, week 24, gaat het eindelijk gebeuren. De  houten tuinpoort/schutting, wat al jaren een doorn in het oog is wat ons betreft, gaat vervangen worden door een stenen uitvoering. We hebben broer Wil bereid gevonden om dit te gaan doen. Zijn vakmanschap kennende zal het best allemaal goed komen. Vrijdag`s en zaterdag`s hebben we de boel uitgegraven waarna  Wil op zondag de fundering heeft " uitgezet".Op maandag is de fundering ook daadwerkelijk gestort en zijn ook de stenen en benodigdheden bezorgd.Vandaag, dinsdag de 12e, hebben Wil en een vriend van hem, Piet, een 1e klas metselaar, eerst alles gesteld en na de middaghap is het stapelen echt begonnen.Verder ben ik nog samen met buurman Aad alvast de deur wezen halen bij de Hornbach.Woensdag de 13e, ze zijn maar een paar uur geweest, Wil en Piet, maar voldoende om goed de vorderingen te kunnen zien. Je kan goed zien dat ze er zich er niet met een Jantje-van-Leiden van af maken.Verder is ook de overgebleven grond afgevoerd door buurman Aad, onder het mom van gelijke monniken gelijke kappen omdat ik de grond in de hanger gekeild heb. Het was trouwens nog even spannend omdat we nog onverwacht bezoek kregen van een of andere milieudienst die kwam vragen waar we de grond gelaten hadden en ze veel grond in het plantsoen zagen liggen. Gelukkig lag de hanger nog vol als bewijs.Donderdag, ondanks dreigende luchten zijn er toch weer behoorlijk wat stenen bijgelegd. Zelfs het hoogste punt is bereikt zodat het nu een kwestie van opvullen is. Ook het voegen moet natuurlijk nog gebeuren.

Zo, de muur is in principe klaar. Vandaag de 15e hebben Wil en Piet gelukkig nog de tijd gevonden om het metselen in ieder geval af te krijgen. En het is prachtig gelukt moet ik zeggen.

A.s. donderdag komt Piet nog afvoegen.

Je kan hieronder de gehele opbouw van het begin aan bewonderen. Klik maar op de foto.

 

—————————————————–

Na eerst een bezoek aan Naaldwijk gebracht te hebben aan de ouders van Ank was het weer tijd voor de ( hopelijk) traditionele vaderdagviering  bij Karin thuis. Omdat het weer een beetje twijfelachtig was in de ochtenduren was de boottocht in principe gecancelled zodat ieder wat minder haast had. Maar in de loop van de middag klaarde het weer in zoverre op dat we toch maar een kort tochtje over de Gantel en Nieuwe Weg en over de Wen weer terug gemaakt hebben. Hierna lekker gebbq`ed en even de familiebanden aanghaald. Klik maar Hier of op de foto voor de reportage.

 

Gisteravond, de 2e Juni, was het eindelijk tijd voor Toppers in Concert in de  Amsterdam Arena.

Verzamelen bij Vincent en Brigitte en erna met tram en trein richting Amsterdam. Goed geregeld zou je zeggen en de heenreis was ook een fluitje van een cent. Het begon echter wel met een vreselijk onverschillige trambestuurder die niet eens wist hoeveel strippen het naar centraal was. Op centraal even een broodje gegeten cq. besteld en redelijk vroeg, om een uurtje of half acht, waren we bij Arena waar we even een knijpje opzochten.

In de Arena werden we zo ongeveer het kraaiennest ingeloodst want we zaten zo`n beetje bovenin. Voor de pauze was het geluid allerbelabberst maar na meerdere klachten was dat op zich goed verholpen en het maakte het niet minder gezellig. Wel werden we minder vrolijk van het hassebassie, om maar in Jordaneese sferen te blijven, want je moet eerst al op jacht naar een Creditcard om je drank überhaupt te kunnen kopen. Beetje lastig omdat je niet zoveel in de Arena komt en dus die card nooit helemaal leeg maakt. Maar niet al teveel nood want ze zorgen er wel voor dat er nooit teveel op die card blijft staan want met (woeker) prijzen van € 3,75 voor een biertje is je card zo leeg.

Maar je kan er niks van zeggen want je moet natuurlijk niks.

Het concert duurde eigenlijk best wel lang want het was pas over twaalven afgelopen. Maar de NS had zeker het programmaboekje niet gelezen want die had besloten om kwart vóór twaalf de extra trein richting Amsterdam CS in te zetten. Zodoende werd de terugreis een avontuur op zich.

Eerst met een ingezette bus ( met extra prijs) naar Amsterdam Centraal waar we pas om kwart voor twee een trein hadden richting Den Haag Centraal. Maar door diverse gebeurtenissen werd het in zijn soort best nog wel gezellig in de trein omdat meerdere mensen voor het zelfde gaatje lagen en die waren door de vriendelijke mensen van de Arena richting Utrecht gestuurd terwijl ze naar Rotterdam moesten.

Marvin had een blijkbaar bekende taxichauffeur opgetrommeld voor de laatste etappe waar we erg blij mee waren want iedereen zat er wel een beetje doorheen. De taxi liet zich wel het beste omschrijven als een dolmuş in Turkije want na 50 meter viel de knalpijp er al onder vandaan. Maar de chauffeur was wel een wereldpik en hij opperde dat hij ons wel voor 100 euro heen en 100 euro terug had willen brengen. Ik denk dat we het een volgende keer zeker in overweging zullen nemen. Maar nu een dag later, had het al met al toch wel wat en we hebben er zeker geen spijt van. Hieronder een sfeerverslag.

  —————————————————– 

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Opnieuw een erg leuke, fijne en heel gezellige tijd in Engeland tijdens het bezoek aan Steef en Ash. Alles ging zoals we vooraf gehoopt hadden en alles zat ook mee. Ik zal hieronder even de boel chronologisch proberen samen te vatten. Voor degenen die het niet willen lezen maar wel de foto`s willen bekijken moeten Hier of op de foto hieronder van Ank bij de tramhalte bij de Uithof.

 

Zaterdag 19 Mei:

Wel erg vroeg uit de veren hoor, `s morgens om 5 uur ging de wekker al, maar dat moest wel want we wilden de eerste tram vanaf de Uithof hebben waar we ook de auto hebben geparkeerd. Tegenwoordig is die lijn ook onderdeel van de Randstadrail en steekt hij een heel stuk binnendoor in vergelijking met de vroegere lijn. Hij gaat o.a. niet meer door de Schilderswijk en gaat door de tramtunnel zodat je in 20 minuten op CS bent. Op CS hadden we ook vrijwel binnen 5 minuten de trein naar Schiphol zodat de hele rit alles bij elkaar precies een uur duurde. Het inchecken ging ook voorspoedig maar helaas had het vliegtuig zelf een half uur vertraging. Blijft vreselijk jammer dat Jet2.Com gaat stoppen met directe vluchten naar Newcastle. Maar om een uurtje of elf kwamen we dan toch op NewcastleAirport aan waar Steef al stond te wachten. Zoals we wel wisten stond de    al te wachten, die rijden daar af en aan.

Na een paar stops en overstap maar direct een weekkaart voor het OV gekocht zodat we daar geen omkijken meer naar hadden. Omdat we erg vroeg in Newcastle waren en we het hotel nog niet in mochten zijn eerst maar naar St. Ronans Road gegaan om de boodschappen uit  te pakken.

Nou, de meiden hebben een erg leuk huisje hoor, groot zat voor z`n tweeën, hele verbetering i.v.m. de vorige. Alles binnen handbereik, van Metro tot boodschappen. Hun halte is hemelsbreed misschien 150 meter van huis. Wel zo`n veilig gevoel want je weet maar nooit met die Dolle Engelsen.

Na een kleine rondleiding zijn we naar het hotel gegaan en zelfs dat was maar een klein stukje lopen. Wel was het wat druk op straat maar het was tenslotte ook de dag van de FA-Cup finale en dat was in iedere pub te bekijken dus we dachten dat dat de drukte verklaarde. Na het brengen van de koffers was het tijd voor hapje en een drankje en gingen we op zoek naar een eetgelegenheid maar overal was het even druk. Tenslotte kwamen we direct om de hoek in een pub terecht van de organisatie waar ook onze vorige vaste pub deel van uitmaakte ( kan je HIER teruglezen). Deze was een omgebouwde voormalige brandweerkazerne en was genaamd, hoe raadt je het, The FireStation, en werd ook voor de rest van ons verblijf de uitvalsbasis.

In deze pub hebben we ook de CupFinal bekeken waarna wij even naar ons hotel gingen en de meiden even naar huis, was tenslotte maar 1 halte met de metro. Om een uurtje of acht zouden de meiden dan naar het hotel komen om de avond te vullen met een hapje en een babbeltje. Wel werd het alleen maar drukker op straat en we kwamen er achter dat het daar het grote uitgaanscentrum van de buurt was. Het leek wel een zomeravond in een Spaans vakantieoord. Zeker gezien de kleding van de meisjes of juist het ontbreken daarvan. Ik denk dat blaasontsteking daar ook een groot probleem is. Maar natuurlijk wel leuk om te zien. Om 23.30 uur hebben we de meiden op de taxi gezet omdat iedereen er een beetje doorheen zat.

Zondag 20 Mei:

Omdat uitslapen niet echt meevalt in een vreemd bed waren we al om een uurtje of acht wakker en na eerst op de kamer een bak koffie te hebben genomen zijn we naar beneden gegaan voor het ontbijt. Een paar toasts was voldoende om een stuk te gaan wandelen richting de monding van de Tyne, de zogenaamde Tynemouth. Zo hebben we langs de kust gelopen Zuidwaarts en er was goed te zien hoe grillig de kustlijn verloopt. Na een stevige wandeling van een kleine 2 uur was het tijd voor een bakkie in een van de strandtentjes. Omdat we geen zin hadden om nog een keer 2 uur terug te lopen zijn we landinwaarts gegaan naar een Metrostation. Toen we die hadden gevonden bleek er een rommelmarkt gaande te zijn op het terrein van dat station en toen de meiden dat hoorde zijn we er `s middags heengegaan met zijn viertjes.

Erna zijn we nog even naar Newcastle zelf gegaan voor de Mac.

De meiden zijn erna weer even naar huis gegaan en wijzelf naar het hotel. We dachten weer in klein St. Tropez te komen maar het leek nu wel de Dijkstraat op zondagmorgen 7 uur. Echt geen kip op straat. Of allemaal de roes aan het uitslapen of de centen waren op maar dat was echt een verschil van dag en nacht. `s Avonds hebben we in de ook heel erg rustige Fire Station onze burgers en beers verorbert.

Maandag 21 Mei:

Omdat we niet achter wilden blijven en het toch een keer wilden proberen hebben we `s maandag een ouwerwets Engels ontbijt genomen. D.w.z. Ank een scrumbled egg, zeg maar geklutst ei, en ikzelf een omelet met ham en kaas. Nou dat zijn we echt niet gewend, het heeft de hele dag liggen stuiteren.

Maar na het ontbijt zijn we nu de andere kant opgewandeld, richting  St. Mary`s Island, ook hier is de kust erg onrustig al moet ik wel zeggen dat dankzij een soort werklozenprojecten, er een prachtige boulevard is neergelegd met diversiteiten aan ondergrond met grasveldjes, klinkers en geasfalteerde stukken.

Na deze wandeling maar de bus teruggepakt en was het tijd voor de eerste Foster van de dag. Hadden we wel verdient vonden we zelf.

De meiden hadden het idee opgevat om een bezoek te brengen aan het  Blue Reef aquarium  langs de kust gelegen 2 haltes bij het hotel vandaan. Dit is een soort museum met levende  en opgezette have. Vooral de otters en zeeleeuwen brachten veel lol bij de meiden.

Klik maar Hier of op de foto hieronder voor de reportage van dit bezoek.

Na het museum zijn we maar weer als de brandweer naar onze post gegaan en hebben vroeg gegeten omdat Steef een voetbalwedstrijdje had en Ash een feestje van het werk. Later op de avond, we zijn deze keer in de bar van het hotel gebleven, kwam Steef en konden we gezellig bijbeppen. Ash was pas laat thuis en is direct naar huis gegaan. Steef heb ik om een uurtje of elf op de taxi gezet.

Dinsdag 22 Mei:

Omdat Ash een hangover had en Steef ook uit wilde slapen hebben Ank en ik na een nu maar weer een klein ontbijtje een korte wandeling gemaakt en erna op een terrasje langs de boulevard een poosje gezeten. Die man heeft het daar leuk voor elkaar want bijna iedereen die daar van het strand afkomt stopt er voor een bakkie.

Om een uurtje of half een kwamen de meiden ook naar de standplaats waar we ondertussen een plekje onder de zon hadden gevonden. In aanleg wilden we een rondvaart gaan maken in de wateren van Newcastle maar naar het schijnt was het niet op internet te vinden hoe laat de afvaarten waren. Dus daarvoor in de plaats kwam het traditionele bezoek aan het Metrocenter, je weet wel dat grote winkelcentrum. Na een korte route en te snacken bij de KFC snel weer richting Whitley Bay. Wel namen we deze keer de bus zodat we ook eens op ons gemak de omgeving konden bekijken.

Later in de middag nog een heel tijdje, en dat was heel erg gezellig, in het zonnetje gezeten bij ??????

Om een uurtje of acht hadden we afgesproken bij Steef en Ash thuis om kennis te maken met de vermaarde Fish & Chips waar Engeland zo beroemd om is. Het was zeker niet slecht maar we zijn dat niet gewend hoor, lekkerbekkie met patat. Maar het was zeker ook nu een heel gezellige avond. Wat dat betreft hebben de meiden het zeker erg goed getroffen, een lekker rustige buurt met een avondwinkel om de hoek en de metro op loopafstand.

Woensdag 23 Mei:

Laatste dag alweer, vroeg uit veren om de koffer in te pakken. Natuurlijk weer een Nederlands ontbijtje want dat zware Engelse laten we maar voor lief. Nog even gevraagd of we de koffers na het uitchecken in het hotel mochten parkeren wat geen enkel probleem was. Het hotel was sowieso erg goed en zal zeker de eerste keus zijn bij een volgend bezoek.

Blijft het feit dat het nog steeds moeilijk is om je kind achter te laten maar het idee en de wetenschap dat ze heel goed de broek op kan houden en het allerbelangrijkste, dat ze het heel erg leuk heeft daar met Ash en de drie Aristocats maakt veel goed ( maar het blijft moelijk ).

 

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Morgen, 13 Mei, moederdag 2007 en alhoewel een commercieel gedrocht en wij er als gezin niet al te veel aan doen behalve het wat opfleuren van de tuin.

Vorig jaar waren Steef en Ash over en hebben we deze fotoreportage kunnen schieten met als hoogtepunt de foto van alle kids van (O)ma en (o)Pa natuurlijk. Het gebeurd eigenlijk  maar sporadisch dat ze allemaal tegelijk op bezoek zijn vandaar dus de exclusiviteit.

Jammer genoeg kunnen we Poeldijk overslaan en zeker nu Pa v. Elswijk ook is overleden weet je pas echt welke rol je ouders spelen in je leven. Karin Bloemen zong er ooit een prachtig  nummer over en als je HIER klikt kan je de tekst lezen. Gelukkig hebben wij, Ank en ik, fantastische ouders en als eerbetoon aan mijn moeder plaats ik nog een prachtige foto van mijn moeder.

  XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

15 Juli?, nee hoor 15 April 5 uur `s middags hier in de tuin.

Het kan niet op, alweer wat warmer dan de afgelopen dagen. Al was vanmiddag de zon even weg , de thermometer wist toch een nieuw dagrecord te vestigen, in De Bilt zelfs tot 27 graden.

Dat de tuin natuurlijk reageert op zulke temperaturen is wel duidelijk. Ik heb weer wat foto`s geschoten waarop het uitlopen te zien is.Zelfs de Catalpa die normaal begin Mei pas begint uit te lopen zit al vol met knop. Klik maar op de foto van de thermometer welke ik vanavond de 14e om 18.30 uur gemaakt heb en scroll naar beneden voor de nieuwste foto`s.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Ongelooflijk, wat een weertje voor half april. Deze temperaturen verwacht je begin Juni.

De foto is om acht uur `s`avonds op 13 April hier in de tuin gemaakt. Dat het ook anders kan is HIER te lezen.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Wel even wennen , een sociaal bezoekje minder met de Pasen want sinds het wegvallen van Pa zoek ik ook nog mijn ritje op zaterdag en op dagen zoals deze. De zaterdagochtend wordt wel gevuld met een rondje hardlopen. Natuurlijk is het bezoeken van de ( schoon) ouders in Naaldwijk geen straf.

De eerste Paasdag was zonovergoten en we zaten dan ook al vroeg lekker in het zonnetje waar de natuur al volop aan het uitlopen is.

Erna was er weer de traditionele gourmet. Ik zou zeggen zoek de verschillen tussen de gourmet op Eerste Kerstdag en op Eerste Paasdag.

Ik denk dat ( broer) Wil ook de boel uit elkaar ziet vallen en ons allemaal daarom ook morgen de 9e, 2e Paasdag,op de koffie heeft gevraagd.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

  —————————————————–

De werkgever van Ank, Edward Koornneef, kan zich ondertussen wel mister AH Westland gaan noemen gezien zijn expansiedrift welke vandaag of morgen wel wereldkundig zal gaan worden.

Tijdens een ingelaste werknemersavond in de Fleuresto heeft Edward zijn toekomstplannen aan zijn werknemers medegedeeld. En ga er maar vanuit dat ze ambitieus zijn. Dus binnenkort meer nieuws over AH/WESTLAND  . Wel hoop ik dat het persoonlijke karakter waar Edward om bekend staat/stond behouden blijft zoals HIER te lezen is.

   XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

De berichten aangaande het overlijden van vader Willem staan nu op het mams-weblog. Je komt er door HIER  te klikken of op de foto van Pa ( met Steef).

 

Broer Wil heeft vandaag met een vertegenwoordiger van de woningbouwvereniging een rondje door het huis aan de Anjerstraat gemaakt en die heeft het huis "goedgekeurd" voor inlevering.

Dus officieel "hoeven we er niet meer te zijn" ( vrij naar Bonnie St. Clair, klik HIER voor de gehele tekst van het hele lied, want het is een mooie toepasselijke tekst).

Na 33 jaar in de Anjerstraat ( en voor mij ook nog 15 in Sutor) is onze basis weg. Hoe je het ook wendde of keerde, altijd was er nog "thuis". Met het inleveren van de sleutels is ook dat verdwenen. Blijft de herinnering aan een fantastische tijd met geweldige ouders. Zij hebben ons toch gevormd tot wat we zijn , met alle normen en waarden incluis. Dat kan niemand ons ooit afpakken.

Nu kom ik nog beroepshalve elke dag in Poeldijk dus kan ik altijd nog even met een schuin oog richting Anjerstraat kijken als ik van en naar mijn werk fiets maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Gisteravond, de 27e, hebben de 5 broers de laatste klusjes opgeknapt. Vin en Jos hadden de eer om de slechtste klus te doen, de trap ontkleden. Letterlijk met bloed, zweet en tranen maar meer als wat er nu af is gehaald komt er echt niet af.

Wij, als drie oudsten hebben dus het puin van de waterput en de restanten zoals zeil in de woonkamer en de kleine dingetjes in de diverse kamers bij Wil op de hanger gegooid die voor het verdere transport zorgt.

Dan is nu eigenlijk alles gedaan en is het wachten op vrijdag als de schouw is en we moeten afwachten of de woningbouwvereniging er genoegen  meeneemt. Ik kan me niet voorstellen van niet want alles is naar eer en geweten gedaan en ik geloof ook niet dat ze er zomaar nieuwe bewoners ingooien want de 33 jaar hebben wel hun tol geëist qua conditie van het huis.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Vandaag zaterdag de 24e ff in de Anjerstraat wezen kijken en ik kon direct aanschuiven bij broer John want die was de masterpiece van Pa, de waterput, tot onder de grond aan het gelijk maken. Goed materiaal is het halve werk want broer Wil had een cango geregeld. Nu alleen nog het puin weg maar dat gaan de twee oudsten doen en de rest van de trapbekleding doen weer de twee jongsten.Verder lag er van de week bij de post een oproep van een organisator van een reunie die een aantal jaren geleden is geweest van een ouwe klas van pa. De man wilde een update doen van wie er nog in leven was en had er aantal foto`s bijgedaan van de klas van toen en nog kort geleden. Die ik hieronder plaats. Natuurlijk weer te vergroten door erop te klikken.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXVandaag, de 16e Maart, de tweede ronde van het leeghalen van het huis. Vanmorgen vroeg was het al een drukte van jewelste aan de Anjerstraat en we hebben dan vandaag ook letterlijk en figuurlijk flink huisgehouden. Opnieuw 4 vrachten naar Naaldwijk gebracht, we konden ook goed doorgaan omdat de meiden van de firma TheBriVer net als vorige week ook deze keer veel gedaan hadden. Wat dat betreft is er niks dan lof, al wordt het nooit gezegd, alle respect waarop Thérèse en Brigitte de laatste jaren voor mijn vader en moeder hebben gezorgd. Ik weet wel dat ze het met alle liefde en plezier hebben gedaan maar ga er maar aanstaan. Iedere week schoonmaken, de was doen etc, etc… Ook tijdens het afscheid van Pa en Ma namen ze het woord en toen de opruimwerkzaamheden moesten beginnen in het huis waren ze er ook als eerste bij. Meiden, bedankt………   Ook is er voor het betere sloopwerk zoals de plavuizen en schrootjes uit de keuken, de gang en overloop zwaar materieel ingezet. Zodoende is er nu alleen nog maar "ingedeeld" spul in huis en wacht er nog het ontkleden van de trap ( wordt nog wat ) en het slopen van pa`s masterpiece, zijn waterput. Maar dit komt ook ongetwijfeld goed zodat het al met al toch nog redelijk goed en geordend is verlopen. Na het wegbrengen van de laatste vracht was er vanmiddag ook nog een heel gezellige Après-puin party. XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Valt nog niet mee, zo`n huisje leeghalen. Er staat ook voor 33 jaar zin en onzin. Je komt van alles tegen, rotzooi maar toch ook dingen die voor een deel je karakter en je manier van leven hebben bepaald. Dingen die herinneringen boven brengen, waarvan de meeste gelukkige. Er wordt ook duidelijk hoe mijn ouders, al zal dat voornamelijk van moeders kant zijn geweest, waarde hechten aan dat alles want schoolschriften en agenda`s uit 1971, om maar te zwijgen over rapporten ui de jaren 60, kom je her en der tegen. En wat te denken van foto`s? Ik heb er twee gescand om te laten zien hoe zuinig ze er op waren. Deze foto`s zijn "geschoten"op Tenerife in 1981. Klik er maar op voor de grote versie.

Vandaag de 27e Februari was de moelijke dag om afscheid te nemen van vader Willem. Het was een mooie dienst met alle lof voor degene die de durf hadden om het woord te nemen. Met prachtig gesproken woorden gevuld door emotie en dus oprecht. De hele dienst was doorspekt met muziek die Pa zo mooi vond zoals: Gary Moore (Still got the blues), Jennifer Rush (The Power of Love) ( hé, dat gaat door merg en been) en Dusty Springfield ( I close my eyes ( of auwes zoals hij ze noemde) and count to ten) en voor ons als kinderen werd er ook nog Wim Sonneveld gedraaid met Het Dorp. De dienst werd begonnen en afgesloten met Enya. Overweldigend was de belangstelling gelukkig en daaraan kon je wel afleiden dat hij erg geliefd was. Rest ons nu de ondankbare taak om de randverschijnselen zoals het huis leeghalen etc.. af te handelen maar dat is ook part of the job zullen we maar denken.
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Tot mijn droeve plicht doe ik hierbij melding van het feit dat mijn vader vanmorgen de 22e rond half twaalf is overleden. Mijn oudste vriend is niet meer. Na een fantastisch en werkzaam leven is hij ons toch nog onverwacht ontvallen. Zijn humor was grenzeloos en zijn gezin was zijn trots. Ik ben nu ook mijn loopje van zaterdag kwijt want iedere zaterdagochtend zat hij al te wachten tot ik kwam. Dankbaar zijn we dat hij nog tot kort geleden volledig onafhankelijk is geweest en goed voor zichzelf kon zorgen. Ongeveer drie maanden geleden deden de eerste tekenen van de slopende ( suiker) ziekte zich voor. De laatste weken, in het ziekenhuis, ging hij toch redelijk snel achteruit maar direct gevaar was er niet in eerste instantie. Helaas kwam vanochtend toch nog de onheilstijding. Ik hoop dat hij nu de rust heeft die hij in de laatste week heeft ontbeerd. Pa, bedankt voor alles.

Voor de belangstellenden, als je HIER  klikt kan je de rouwkaart bekijken.

Je kunt ook door HIER  te klikken een paar foto`s bewonderen van vader Willem.

 

—————————————————–

Vandaag de 16e gaat Ank de nieuwe vitrage ophalen. Nu nog even ophangen . Wat dat betreft zal de praktijk weer van Ank af moeten komen vanwege mijn twee linkerhanden. Gelukkig kan ik wel aardig foto`s maken en daarom zal ik wel een foto plaatsen van het eindresultaat. 

—————————————————–

Ank heeft zich vandaag de 8e lekker uitgeroostert, kan ze alvast wennen, zodat ze de gelegenheid heeft om huize MAMS in de kerstsfeer te brengen want over drie weken is het al zover. Zal wennen zijn want voor de eerste keer zonder Steef ( maar die zien we natuurlijk de 27e weer), en Mies heeft ook al plannen voor de tweede Kerstdag geloof ik.

Op zich allemaal niet erg hoor want we vermaken ons wel.

Als je op de foto hieronder klikt kan je het eindresultaat bewonderen.

—————————————————–

Op de dag dat er was controle,

was ook Ank aan komen holle,

voor de kindjes oh zo blij,

kwamen er ook 2 pieten voorbij,

voor de jongens en de grieten,

deed  Ank ook wat foto`s schieten.

Bewerkt heeft ze ze al die meid,

om ze te zetten op onze site.

Ze zijn nu klaar om te zien,

klik op de foto, het zijn er wel meer dan tien.

—————————————————–

En weer heeft Ank iets leuks naar haar zin gekocht.

Een lang gekoesterde wens, weliswaar geen orginele, een open haard.

Een open (gel) haard , een leuk ding wat echter wel even naar smaak en kleur geinstalleerd moest worden. Omdat ik zoals algemeen bekend nogal behept ben met 2 linkerhanden moest Ank het meeste zelf doen om het toonbaar te houden. Dit is echter wel aan Ank besteed.

Omdat ik zelf gelijktijdig alleen toe kon kijken heb ik wel een fotoserie kunnen schieten. Een soort making-off dus. 

Hieronder dus het serie van uitpakken tot eindresultaat. Klik maar op de foto om de hele serie te bekijken.

—————————————————–

Was het in aanleg de bedoeling om ter gelegenheid van de verjaardag van oma v/d Klaauw in de week dat Steef over was op de 29e December eerst te gaan bowlen en daarna te gaan steengrillen. Na enig overleg met familie, nooit zoveel e-mailverkeer met de familie gehad als de laatste dagen, kwamen we tot de conclusie dat het financieel wel wat veel werd omdat we ook de traditie van Kerst niet wilde laten varen.

Maar de familie vindt het toch wel leuk als Steef er bij zou zijn dus is de slotsom geworden dat we wel de 29e aanhouden, want dan is Steef over, maar het dan op de manier doen zoals we Kerst altijd vieren. Dus iedereen neemt wat mee en eerlijk is eerlijk, het is altijd van grote klasse al is het samenzijn, want we zien elkaar eigenlijk te weinig, eigenlijk het belangrijkste.

Oma houdt haar kadotje natuurlijk tegoed en het is nu de bedoeling om het in het voorjaar te vieren.

—————————————————–

Valt nog niet mee zo`n popkwis.

Ten eerste moet je überhaupt het antwoord weten en ten tweede hadden we een paar keien als tegenstander.

Maar ondanks een hele slechte eerste ronde waarin we eigenlijk al op een kansloze achterstand kwamen te staan wisten we toch nog aardig terug te komen en een aantal rondes te winnen.

Ondanks dat het een belevenis was om mee te doen duurde het wel wat lang want om nu van half negen tot twee uur je concentratie vast te houden is behoorlijk pittig.

Maar alle hulde voor de organisatie want wat zal het een voorbereiding gekost hebben.

Zeker de intro ronde met live muziek van de zanger van de Kromme Jongens was leuk om te doen.

Hieronder een foto van het tweemansteam.

—————————————————–

Komend weekend is al lekker volgepland.

Eerst even naar de verjaardag van schoonzus Dieuw en `s avonds mag ik meedoen met een popkwis samen met zwager en schoonzus Ad en Hen.

Misschien dat ik er hier nog verslag van doe.

Gelukkig wordt de hoest van Ank al wat minder want dat heeft al lang genoeg geduurd.

Schijnt een keelontsteking te zijn die middels een paar kanonnen van pillen teruggedrongen moet worden. En over pillen gesproken…..

—————————————————–

Eindelijk weer eens nieuws van Marcel Kapteijn van Ten Sharp.

Binnenkort weer een nieuw album dus Ank heeft weer wat om naar uit te kijken want al haar favoriete bandjes zijn ondertussen met pensioen geloof ik. Het lijkt of die ook wat minder willen gaan werken.

Maar met alle gekheid op een stokje als je op het hoesje hieronder klikt kom je alles te weten over het nieuwe album van Kappie.

—————————————————–

Valt nog niet mee, zo`n appartementje.

We hebben natuurlijk geen haast maar als je dan zo hier en daar rondkijkt is het of te groot, of te klein of in het verkeerde dorp of belangrijker te duur.

Maar we houden alles wel in de gaten via Funda en Zoekallehuizen en er komen ook nog een aantal nieuwbouwprojecten aan in het Westland dus rust zal ons redden.

—————————————————–

Juist omdat het niet alledaags is dat mensen zolang bij elkaar zijn/blijven had Ank als verrassing een kamer gehuurd in Hotel Saint-Vincent in Poeldijk.

Tevens hebben we daar ook met Michelle gedineerd.

Dat de wijn ongetwijfeld van zeer goede kwaliteit was zal best maar we werden vanochtend wel wakker met een knallende koppijn maar dit terzijde. Het maakte de avond sowieso niet minder geslaagd.

—————————————————–

Morgen 1 November zijn we alweer 23 jaar getrouwd.

Natuurlijk is het net als bij iedereen ook weleens met tegenwind gegaan maar met een beetje geven en nemen kom je een heel eind. Als alles met respect voor elkaar gaat kan je het een hele tijd uithouden. Wat dat betreft hoor je tegenwoordig wel andere verhalen.

Maar als verliefd zijn over gaat in houden van kan je ook met tegenslagen goed over weg.

Dus Ank bij deze , Ik hou nog steeds van je en hoop dat nog vele jaren te mogen blijven doen. XXXXXXX

—————————————————–

Ankie op haar nieuwe bankie:

—————————————————–

Mede gezien de huidige rentestand en met het oog op de toekomst zijn we ons een beetje aan het oriënteren op iets gelijksvloers, natuurlijk betaalbaar omdat Ank ook wat minder gaat werken. We hebben nog niets specifieks op het oog en we zijn ook niet aan Honselersdijk gebonden maar we zitten nu ook weer niet op een schopstoel dus we gaan eens rustig rondkijken al zullen we het niet nalaten om ergens achteraan te gaan waarvan we goede verwachtingen hebben.

—————————————————–

Net nu Ank besloten heeft om het bij de AH wat rustiger aan te gaan doen werden we gisteren de 20e middels een brief op de hoogte gesteld van het feit dat Edward binnenkort met groot nieuws komt aangaande de vestiging in Naaldwijk. Op korte termijn zal hij alles publiek uit de doeken doen maar het is zeker een verrassende wending.

Ook heeft Ank bij de Neckermann een schitterend bankstel aangeschaft en als je op de foto klikt zie je een vergroting.

—————————————————–

Vandaag de 10e verjaart Ank. 48 wordt ze al weer. Alhoewel we het niet uitgebreid vieren is het natuurlijk altijd leuk als er felicitaties zijn met de bijbehorende attenties.Meid van harte en ik hoop nog erg lange tijd met je door te mogen brengen. Vanaf deze plaats dikke kussen en ik hoop dat je het kadotje leuk vindt. XXXXXX, Marcel.

—————————————————–

Zondag de 8e, alle apparaten toch nog aan de praat gekregen gelukkig.

De een ging wat eenvoudiger dan de ander maar na gisteren enig gefoeter en een keer rustig nagedacht, en met wat toeval liep het vanmorgen als een lier en was het zo gepiept.

—————————————————–

Druk weekendje maar niet vervelend.

Vanavond de 7e zouden we naar de Naald  gaan voor de try-out   nieuwste show van Bert Visscher genaamd Stoffe Jongens. We zouden op de tweede rij zitten in het midden dus we zouden het wel niet droog houden. Maar omdat Ank nogal hoesterig was deze week wilde ze het niet avonturen om een hoestbui tijdens de voorstelling te krijgen.

Morgen viert oma v/d Klaauw haar 70e verjaardag, ondanks dat de dag zelf pas maandag de 9e is, komt het haar en ons als kinderen beter uit om het morgen te doen.

Dinsdag de 10e is Ank jarig maar dat wordt niet echt gevierd omdat we dat van de zomer al een keer gedaan hebben.Vanmiddag ook nog een nieuwe telefoon met abo aangeschaft voor Ank en voor ons samen een nieuwe printer en een heuse dvd-recorder. Het installeren van de apparaten gaat echter nog niet bepaald van een leien dankje want dat wil nog niet vlotten. Maar zal best goed komen.

—————————————————–

Bezig weekje voor Ank met Koornneef .

Afgelopen zondag het personeelsfeest, dinsdag met Laura naar een diploma-uitreiking en vandaag woensdag 27 September, de jaarlijkse infoavond voor al het personeel.

Bedoelt om het wel en wee van de medewerkers te evalueren maar ook om iedereen op de hoogte te brengen van wat er van hun wordt verwacht.

—————————————————–

Afgelopen zondag de 24e was het weer het jaarlijkse personeelsfeest van AH Koornneef. Deze keer was gekozen voor schatgraven op de Wollebrand. Middels verschillende spelletjes moest er in teamvorm gestreden worden met dien verstande dat het allemaal niveautje zakdoekje leggen was maar hilariteit alom vanzelfsprekend.

Gelukkig lieten de weergoden ondanks dreigende voorspellingen de boel niet in de steek want het was een lekkere zwoele middag.

Als artiesten waren Frans en Marco gestrikt. Ja het mag wat kosten.

De avond werd besloten met nog een wereldact, te weten: Gordon. Stuk voor stuk artiesten die wel weten hoe een feestavond omlijst dient te worden.

Hieronder natuurlijk weer de traditionele fotoreportage waar Ank al jaren garant voor staat.

—————————————————–

14 September was in meerdere opzichten een belangrijke dag.

Michelle werd 22 Jaar en ikzelf was 25 jaar bij van Rijn.

Een bloemlezing middels een aantal foto`s kan je hieronder bewonderen.

Niet chronologisch en niet in orde van belangrijkheid maar gewoon een leuke serie.

—————————————————–

Nou, nou, nou, ongelooflijk hoe ik verwend ben op 14 September want niet alleen was Michelle jarig maar het was ook de dag waarop ik in 1981 begon bij van Rijn en dus was het gisteren de heugelijke dag dat het 25 jaar geleden was.

Na de handjes, zoentjes en emailtjes werd ik om een uurtje of half elf bij de directie ontboden voor een ( gelukkig) informeel bijeenzijn.

Zo kreeg ik namens de personeelsvereniging een mooie bos bloemen en een aantal Irischeques.

Van de directie echter was de bos bloemen zo mogelijk nog mooier en mocht ik ook nog een geweldig gevulde enveloppe ontvangen. Dat ik wat betreft het aantal dienstjaren niet echt tot de top behoor bleek wel uit het feit dat de overige aanwezigen over het algemeen al meer dan 30 jaar en sommigen al meer dan 40 jaar hun beste beentje voorzetten bij de firma.

Hieronder staan een paar foto`s van deze wat mij betreft gedenkwaardige gebeurtenis.

—————————————————–

Vakantie voorbij, weer naar het baassie toe.

Het zij zo, maar het was een welbesteedde vakantie, alhoewel we de laatste week werkelijk niet veel hebben gedaan behalve Ank haar wekelijkse rondje sportschool en ikzelf een paar keer de hardloopschoenen aangetrokken voor een klein rondje.

Over de gehele drie weken genomen was het behalve één buitje ( van 14 dagen) nagenoeg droog maar we hebben ons prima vermaakt en de laatste week was zelfs best wel aardig weer.

Maar ik geloof niet dat we er een hekel aan hebben om weer te beginnen morgen want het hoort er nu eenmaal bij.

—————————————————–

3 September, alweer 2 weken voorbij van de vakantie, maar we hebben nog een weekje. Na het leuke bezoek aan Steef van een dagje of drie hebben we eigenlijk niks bijzonder gedaan erna.

Een verslag hierover lees je op ons mams83 weblog.

Het weer was sowieso niet van dien aard dat je graag buitenkomt maar we zijn de dagen wel doorgekomen hoor. Zaterdag`s hadden we nog een feessie van Ad in Nederland 3 en daar nog uitgebreid met een ex-klasgenoot bij staan kletsen.

Ik zelf was deze week aan de beurt om de beurs van de tandarts verder te spekken middels een APK`tje. Omdat ik de laatste jaren niet veel heb opgeleverd voor hem vond hij voor het eerst in 7 jaar een gaatje. Maar ik moet zeggen dat hij dat wel zeer professioneel behandeld heeft maar hij durfde het niet zonder verdoving te doen, zeker in het verleden wel eens verkeerd uitgepakt voor hem.

Als je dan vanwege de regen veel naar buiten kijkt loop je het risico dat je vrouw ineens constateert dat wat voor de ramen hangt niet meer naar haar zin is en dus moesten opeens de lamellen vervangen worden en het vliegengordijn kon ook wel weg want de R is alweer in de maand en er moest vitrage komen. Ook het behang aan de korte kantjes is niet meer hetzelfde.

Ondertussen heeft Ank ook al andere gordijnen aangeschaft en die zijn vandaag opgehangen. Ze is gelukkig erg handig met dat soort dingen want ik heb wat dat betreft 2 linkerhanden. Als je op de foto hieronder klikt zie kan je het eindresultaat zien.

Ook is de stapel films die we nog hadden liggen nagenoeg bekeken dus het mooie weer mag nu komen.

—————————————————–

Hé hé, Is het er toch nog van gekomen. VAKANTIE.

Ondanks dat we allebei met meestal erg veel plezier naar ons werk gaan waren we er deze keer toch wel aan toe. Niet dat we onze collega`s in de weg liepen of dat we zelf met een kort lontje rondliepen maar het ene jaar komt het wat beter uit dan het andere jaar.

Maandag, de eerste echte vakantiedag, dus alweer vroeg uit de veren want dan gaan richting Sunderland, natuurlijk proberen we na terugkeer een verslag neer te zetten, voor een bezoek aan Steef. Michelle zal haar eigen boontjes ( doperwten) moeten doppen maar dat zal best geen probleem zijn omdat ze meestal toch wel haar eigen diner prepareert. Een beetje van haarzelf en een beetje van Maggi zullen we maar zeggen.

—————————————————–

Deze week was er wat lichte paniek omdat Opa v/d Klaauw al een tijdje met pijn op de borst rondliep en hij heeft een paar weken geleden een dagje met een kastje rondgelopen wat alles wat met het hart te maken heeft registreerde.Naar aanleiding van de uitslag heeft hij deze week een paar nachtjes in het Reinier de Graaf mogen overnachten en zoals het er nu uitziet mag hij uitzien naar een pacemaker.Gelukkig mag hij vandaag, zaterdag 5 Augustus, weer naar huis dus hopelijk dat Oma ook weer wat tot rust komt want die was ook even van slag af natuurlijk.

—————————————————–

Terwijl werkend Nederland zwicht en zucht onder de hitte heeft Ank ter gelegenheid van haar aangeschafte zwembad een soort Poolparty gehouden op de warmste dag van het jaar.

Zus Hen en Marchel en Tessa kwamen ook op de pool af en Ad kwam na werktijd ook nog even langs.

Het is wel een redelijk pompeus ding wat je ook op de foto`s kan zien maar wel gezellig.

—————————————————–

Met het oog op de komende vakantie is Ank de trotse eigenaar geworden van een I-pod, wat zich het beste laat vergelijken met een Mp3 speler waarop ook filmpjes en foto`s geplaatst kunnen worden.

Liefst 2 Gb kan erop dus ruimte genoeg voor de verzamelde werken van Duran Duran , die schijnbaar weer aan een nieuw project bezig zijn welke ergens tussen nu en , de heren kennende, 2010 verkrijg- en/of downloadbaar zal zijn, en Ten Sharp , een (hopenlijk) slapende band met volgens Ank geweldige muziek.

Gelukkig heeft Steef ook zo`n apparaat en ze heeft ook d.m.v. MSN een handje geholpen om de muziek  ook daadwerkelijk op de I-pod te krijgen.

—————————————————–

Ank heeft vanmiddag  op Jet2.com een vlucht geboekt voor ons tweeën naar Newcastle want in de vakantie willen we toch een kijkje gaan nemen. Al is het maar voor een dag of twee we zijn natuurlijk wel reuze benieuwd naar haar leefomgeving van het moment.

Steef is geloof ik al begonnen met het plannen van de dagjes dus dat zal wel goed komen.

—————————————————–

Met het oog op de komende vakantie is Ank de trotse eigenaar geworden van een I-pod, wat zich het beste laat vergelijken met een Mp3 speler waarop ook filmpjes en foto`s geplaatst kunnen worden.

Liefst 2 Gb kan erop dus ruimte genoeg voor de verzamelde werken van Duran Duran , die schijnbaar weer aan een nieuw project bezig zijn welke ergens tussen nu en , de heren kennende, 2010 verkrijg- en/of downloadbaar zal zijn, en Ten Sharp , een (hopenlijk) slapende band met volgens Ank geweldige muziek.

Gelukkig heeft Steef ook zo`n aparaat en ze heeft ook d.m.v. MSN een handje geholpen om de muziek er ook daadwerkelijk op de I-pod te krijgen.

—————————————————–

Ank heeft vanmiddag  op Jet2.com een vlucht geboekt voor ons tweeën naar Newcastle want in de vakantie willen we toch een kijkje gaan nemen. Al is het maar voor een dag of twee we zijn natuurlijk wel reuze benieuwd naar haar leefomgeving van het moment.

Steef is geloof ik al begonnen met het plannen van de dagjes dus dat zal wel goed komen.

—————————————————–

Vaderdag hebben we na eerst een bezoek aan opa en oma v/d Klaauw gevierd bij Karin. Eerst een stukje gevaren met de schuit van Karin en Piet, als je 5 uur lang tenminste een stukje kan noemen, via Schipluiden naar Delft en zo weer terug naar de Westlandse dreven. Gelukkig was de coolbox, zeg maar kist, erg goed gevuld zodat we aan drinken en eten geen gebrek hadden. Wel raakte de blaas er snel vol van en het legen ervan ging bij de een wat eenvoudiger als bij de ander. Erg mooi stuk om te varen trouwens en het was het meer dan waard. Om een uurtje of 7 waren we terug en hebben we nog een heerlijke barbeque gehouden. Opa zat zichtbaar te genieten en hij heeft zelfs nog wat gymnastiek gedaan omdat sommige bruggen, vooral die in Schipluiden, wel erg laag waren en opa diep moest bukken en zelfs een keer gaan liggen omdat de brugwachter waarschijnlijk of vaderdag zat te vieren of voetbal te kijken want het duurde wel erg lang. Al met al een meer dan geslaagde dag. Hieronder staan nog wat foto`s.

—————————————————–

Vandaag Zondag, ons beider verjaardag gevierd. Van `s morgens 10 tot `s avonds 10 visite, en dat met die warmte. Maar was erg gezellig zeker omdat we `s middags nog met de familie Zwinkels, ja die van Mondeo ( die van dat logo`tje hierboven), het Nederlands Elftal naar de overwinning hebben gemopperd.

—————————————————–

Vandaag, 8 Juni de hartelijke felicitaties ter gelegenheid van de verjaardag mogen ontvangen van de meiden en van Ank.

A.S. Zondag zullen we het vieren ondanks de wedstrijd van het Nederlandsch elftal. Misschien dat er nog wat foto`s gemaakt worden die hier dan weer te bewonderen zullen zijn.

—————————————————–

Druk weekend zo want Michelle mag/moet samen met haar vader

Stratenvoetballen

,klik maar op Stratenvoetbal voor een paar foto`s welke genomen zijn door de mensen van poeldijk.net ,bij Verburch terwijl Ank een soort fanclubdag heeft met Ten Sharp in Purmerend. Bij deze gelegenheid zal er een multimediabox worden gepresenteerd met al het werk van de heren. Dit zijn een aantal cd`s en een aantal dvd`s met beeld en geluid van diverse clips, optredens en muziek. Leuke bijkomstigheid was dat het ondanks de geringe opkomt toch nog erg gezellig was en dat ( bijna) alle (ex-) bandleden van begin jaren 80 tot nu er waren. Het fototoestel is ook meegaan dus een reportage staat hieronder.

—————————————————–

STEEF ON TOUR 7-14 Mei 2006:

Dinsdag, laatste dag alweer. De meiden zijn just for the fun naar De Uithof om een baantje te karten en een poosje te snowboarden.

                                        Partir est mourir une peut:

Woensdag, wat sijpelt de tijd toch als water door je handen heen.
Zo sta je op Schiphol en zo is het alweer tijd om weg te gaan. Het was wel een erg mooie week, qua weer en zeker met de wetenschap dat ze thuis was. Ik weet ook niet of het een met het ander te maken heeft maar met haar vertrek is ook de zon weer achter de wolken verdwenen en is het ook zomaar weer een graadje of 5 kouder dan de laatste dagen.
Maar ik geloof wel dat ze het in Engeland goed naar de zin heeft al staat de reistijd, iedere dag anderhalf uur heen en anderhalf uur terug,wel tegen. Het zou op termijn zelfs weleens de doodsteek kunnen zijn voor haar verblijf. Natuurlijk zitten we haar niet achterna maar mocht ze onverhoopt terug willen komen is dat natuurlijk zo geregeld.
Maar al met al blijft het moeilijk om je kind op de trein en het vliegtuig te zetten om ze zomaar een paar maanden niet te zien.
Ze heeft echter in Ash een wereldmeid gevonden als roommate ondanks dat ze elk hun eigen weg gaan in Sunderland komt ze ook daar wel "thuis" iedere dag.
Hopelijk is het verschil tussen haar vorige en dit bezoek de volgende keer wat korter want bijna 5 maanden is wel wat lang.
Natuurlijk is Ash ook dan van harte welkom want het is een fantastische meid met een goed hart.

Ze heeft ondertussen gebeld dat dat ze na een voortvarende vlucht alweer thuis is.

—————————————————–

Afgelopen Moederdag, tijdens het verblijf van Steef en Ash, waren eindelijk de kinderen van opa en oma weer eens allemaal aanwezig. Oma maakte er dankbaar gebruik van en klikte direct weer een aantal foto`s. Oma moet binnenkort ook maar eens aan de digitale want ze schiet er nogal eens een zooitje en dat loopt natuurlijk aardig in de doekoe. Als je op het foto`tje hieronder klikt kan je de hele serie bewonderen.

—————————————————–

Geloof het of niet maar Ank heeft sportieve aspiraties. Samen met Brigitte is ze voornemens om iedere woensdagmiddag bij Fit For Free in Wateringen haar conditie op te vijzelen. Ik heb er alle vertrouwen in dat ze het leuk gaat vinden en ik hoop dan ook dat het de opmaat is naar een lange reeks. De eerste sessie was in ieder geval erg gezellig en de spierpijn neemt ze op de koopt toe. En bovenal, jeuk is erger dan pijn, toch?

—————————————————–

Nou, het vrouwenvoetbal lijkt voor Verburch behouden te blijven, zij het met moeite en met eigenlijk te weinig speelsters. Dus weet iemand nog een zus, schoonzus, tante, buurmeisje of moeder die graag eens in de week een balletje wil trappen met een gezellig stelletje meiden geef je dan op bij Verburch of stuur een mailtje naar dochter Michelle.

—————————————————–

Vandaag, 5 Mei, hebben we een begin gemaakt met opmaken van het vakantiegeld. Ank heeft heeft haar oog laten vallen op een werkelijk prachtig tuinstel. Een hele goede keuze zelfs.

—————————————————–

Etentje met de familie: Ter gelegenheid van de overkomst van Tante Bep ( uit Nieuw-Zeeland) was er op woensdag 26 april een zéér gezellig etentje bij het Wokrestaurant Golden Village. Dat we dit al veel eerder en vooral veel vaker hadden moeten doen werd wel duidelijk. Deze afspraak is nu ook gemaakt. Het is nu zo dat we elkaar eigenlijk te weinig zien. Onduidelijk is nog wel wie het initiatief gaat nemen maar dat er een vervolg op komt hoopt iedereen. Hieronder een aantal foto’s van deze avond, als je op het kleine foto`tje klikt kom je vanzelf bij de rest.

———————————————————-

Vandaag, woensdag 5 april werd er bij AH Koornneef stilgestaan bij het heugelijke feit dat Ria van Staveren en Ank 12.5 jaar werkzaam zijn bij eerst de heer Koornneef en tegenwoordig bij Edward. Dit werd voor de eerste keer gevierd in de kantine boven het bedrijf. Overstelpt met vele cadeaus waarvan de cadeau`s van de familie zelf en van de PV er wel erg uitsprongen, mooie woorden, waarbij Edward nog even refereerde aan de dingen waar Ank zo goed haar tanden in kan zetten zoals verkiezingen op het werk en ook de onvoorwaardelijke liefde voor de muziek van Duran Duran. Door de grote opkomst werd het een hele gezellige avond en natuurlijk zijn er ook weer de onvermijdelijke foto`s gemaakt welke je kan bekijken als je op de foto hieronder klikt.

—————————————————–

Helaas, helaas, helaas. Helaas konden de vooraf hooggespannen verwachtingen niet waargemaakt worden. Alhoewel je natuurlijk niet over een verliezer kan spreken is de eer van DE SUPERMARKT VAN HET JAAR toch niet ten deel gevallen aan AH Koornneef. Maar ze hoeven zichzelf helemaal niets te verwijten want jammer genoeg kan er bij 12 winnaars maar een kampioen zitten. Tijdens een ongetwijfeld erg spannende bekendmaking welke plaatsvond in Oosterhout, en ze op deze dinsdag met een mannetje/vrouwtje of 80 naar het Brabantsche afreisden, werd Super de Boer van Dam als winnaar gekozen. Deze moet ongetwijfeld van zeer hoog niveau geweest zijn als je bedenkt dat AH Koornneef niet eens tweede of derde is geworden. Ondanks de goede kritieken vooraf welke jeHIER kan lezen van onze eigen AH Koornneef. Jammer, maar Edward kennende heeft hij in ieder geval de sfeer geproeft en hij zal er alles aan doen om een andere keer wel op het podium te eindigen. Ondanks de (lichte) teleurstelling hoop ik wel dat jullie trots kunnen zijn op jullie prestatie want die mag er zijn hoor, vergeet dat niet. Bij nader inzien waren de verwachtingen toch wel erg hoog gespannen hoor. De verslagenheid was erg groot achteraf ondanks dat jullie je toch nergens voor hoeven te schamen. Ik zou ook niet weten waar jullie het moeten hebben laten liggen gezien jullie inzet etc. Soms is het helemaal niet erg om je meerdere te erkennen, niks mis mee, want misschien zijn jullie wel niet de enige die goed zijn in jullie soort. Ook daar zal een ( fanatieke?) ondernemer zijn die het net zo graag wil worden als AH Koornneef. Hieronder zie je de foto-impressie.

———————————————————-Jochem Myjer Gisteren op Zaterdag 21 Januari naar een optreden van Jochem Myjer geweest in De Naald. Wat een energie zit er in die vent zeg. Was een erg goed optreden en hij was ook zichtbaar in zijn nopjes. Hij gebruikt ook de namen van verschillende wijken in Naaldwijk dus hij was wel voorbereid. Wil je meer weten over Jochem Myjer moet je maar op zijn naam klikken.—————————————————–

Beste van Zuid-Holland: Vanmorgen op vrijdag de 13e nog wel kwam het heugelijke bericht binnen bij de AH Koornneef dat ze de beste supermarkt van Zuid- Holland zijn. Ze gaan nu door voor de beste van Nederland. Voorwaar een geweldige prestatie na de uitverkiezing van de beste AH van vorig jaar. Ik houdt jullie op de hoogte.

—————————————————–

Happy New Year: Dit jaar, sinds 1983, voor het eerst weer met zijn tweetjes Oudjaar. Met Michelle naar het feest op de Wollebrand na eerst Oudjaar bij Yvonne gevierd te hebben en Steef in Sunderland. Je weet dat het er ooit van komt en dat het ook niet goed zou zijn als ze tot hun 65e bij hun ouders blijven is het toch even wennen. Maar daar dachten we zelf ook niet over na toen we hun leeftijd hadden dus we wensen hun veel plezier.

—————————————————–

Dit jaar weer het traditionele Kerstgebeuren met de familie. Deze keer was het weer eens ouwerwets Christmas at Mams. Ter gelegenheid van de overkomst van Steef was Ash, het meisje waar ze het appartement mee huurt in Engeland, ook meegekomen. Het was weer, ondanks de afwezigheid van de Molenaars, een gezellige en hele fijne bijeenkomst temeer omdat we elkaar toch niet zo vaak zien. Er was meer dan genoeg te eten, niet te geloven waar ieder jaar toch weer de inspiraties vandaan gehaald worden, al was de ALLERHANDE wel de hofleverancier. Als je op de foto hieronder klikt zie je een fotoimpressie.

—————————————————–Lekker saampjes in Turkije

—————————————————–ANKIE`S CORNER:Ten Sharp

De geruchten over de definitieve split up van Niels en Marcel gaan steeds grotere vormen aannemen. En het soloalbum van Marcel onder de naam Lucky Fella welke van af heden verkrijgbaar is doet deze geruchten zeker voeren. Deze week komt ook alweer zijn tweede soloalbum uit. Klik maar op het hoesje om er alles over te lezen.

Zelfs Niels heeft nu digitale vingers gekregen want hij heeft nu een eigen site:

—————————————————–DURAN DURAN:Ze kwamen weer naar het land:

Op 31 Mei gaat het gebeuren, na een jaartje of 10 afwezigheid komen de Old Boyz weer naar Nederland voor een concert in de HMH en gelukkig hebben ze de zaal nog vol weten te krijgen. Ank heeft natuurlijk via haar netwerk ook kaartjes weten te bemachtigen en heeft zelfs onze jongste, Stefanie, enthousiast weten te maken. Ik heb begrepen dat de animo onder de harde kern erg groot is dus dat zal wel een dolle boel worden daar gekoppeld aan een dagje Mokum . STOP DE PERSEN. EXTRA,EXTRA, wegens overweldigend succes zullen de Old Boyz er nog een extra concert tegen aan gooien. Ook op maandag 30 Mei staan de ze in de HMH. Ik zal proberen om de opkomende spanning af en toe hier met woorden aan jullie over te brengen of misschien doet Ank het zelf wel. Het is haast niet te geloven maar Ank heeft via Ticketmaster de stoute schoenen aan getrokken en zelf haar kaartje gekocht voor de maandag show. Goed gedaan, Ank. Zo, nog een week of 7 en de voorbereidingen zijn al begonnen. Ank is al een hotelletje aan het uitzoeken, zo wordt ze steeds handiger in de digitale wereld. Ook was het deze week op Radio Veronica de week van de Old Boyz en vielen er wat prijzen te winnen. Maar helaas zag Ank een privegitaarles niet zitten. Nog een paar weekjes en dan is het zover. Ank is er helemaal klaar voor. Hotelletje is geboekt, het nieuwste fanblad is binnen dus wat kan er gebeuren. Nog een weekje te gaan en de spanning neemt toe. Op de hele mailinglist worden de geluiden steeds sterker want ja wat is nu een week. Gelukkig schijnt het tweede of eigenlijk het eerste concert ook redelijk verkocht te zijn. De afspraak om ergens te verzamelen is nu ook gemaakt dus laat ze maar komen. Dinsdagmorgen 31 mei: de morning after the night before. Het eerste concert is gisteravond geweest. Ik heb nog niets vernomen over de kwaliteit van het concert en een objectief oordeel zullen we ook wel nooit krijgen van de fans. Maar dat ze het naar de zin hebben gehad zal wel als een paal boven water staan. En dat is en blijft natuurlijk de priotiteit. Vanmiddag zal dochter Stefanie,mocht ze zich wat beter voelen, de gelederen komen versterken in Amsterdam. Van meezingen zal niet veel komen gelet op haar zere keel maar ik geloof wel dat ze er zin in heeft. Een verslag van de concerten volgt nog evenals wat foto`s. Woensdagmorgen 1 Juni: Opnieuw is het gisteravond weer een geweldig feest geweest daar in de HMH maar omdat nadere bijzonderheden nog ontbreken hoop ik dat er nog een mooi verslag komt van Ank. Wat een belevenis, zeg. Twee dwaze dolle dagen samen met de Crazy Clan van de fanclub. Na het verzamelen afgelopen maandag ging de hele bubs richting HMH. Wordt vervolgd.

—————————————————–Foto`s van de clan bij Pulse—————————————————–MOORDPARTIJ IN ROTTERDAM:

Wat een gezellig etentje had moeten worden voor het personeel van AH Koornneef is geeindigd in een drama. Het begon al met het op de verkeerde plaats dumpen van ons door de buschauffeur van Vreugde Tours. We zagen op de plaats waar we afgegooid werden wel de boot liggen van Gemini partyschepen alleen zat er nog een watertje tussen van een meter of 100. Dus gingen we maar te voet een stukje om om zodoende maar nét op tijd op de Queen Eefje aan te komen. Hier werden we op de loopbrug welkom geheten door de kapitein en door de eigenaresse Eefje. Eefje moet je weten, is een dochter van de eigenaresse van bouwbedrijf Verburg. Deze Marion Verburg is gescheiden van een man, welke ietwat homosexuele neigingen heeft maar ze hebben wel samen een dochter, de reeds gememoreerde Eefje. Mevrouw Verburg heeft wel een nieuwe vriend, een patsertje eerste klas, en deze meneer heeft het zo voor elkaar dat hij het ook nog aanpapt met Eefje. Wel was het zo dat Mevrouw Verburg sinds korte tijd bedreigd werd en uit voorzorg was er ook een inspecteur, Hidde Jagersma opgestapt. We moesten er verder maar geen aandacht aan besteden. Na het afmeren voor een rondvaart door het Rotterdamse havengebied werden we officieel welkom geheten door Eefje en mevrouw Verburg kwam ook nog even langs om te melden dat ze even naar het solarium ging onderdeks, lichtelijk aangeschoten maar ja leuk om kennis te maken, toch? Tijdens het welkomstwoord hoorde we echter een afgrijselijk gil van beneden. Eefje ging even kijken wat er loos was en kwam hevig geëmotioneerd weer naar boven want wat bleek: haar moeder lag daar, levenloos. Leiden of in dit geval Rotterdam was in last natuurlijk. Hidde Jagersma was gelukkig aan boord en omdat alle drie de personen die reeds voorgesteld zijn verdacht waren, dus de homofiele ex-echtgenoot, Eefje en de nieuwe lover, moesten wij die eigenlijk een gezellig avondje uit waren middels een kruisverhoor met de drie verdachten en allerlei moderne opsporingapparatuur uitvinden wie de moordenaar was. Hidde schuwde helemaal niets om ons te helpen want dmv een soort driedimensionale beelden van twee weken oud werd ons duidelijk gemaakt wat de mogelijke motieven zouden kunnen zijn. Ook werd de overbekende Jerry Springer, of in dit geval Jerry Finger, ingevlogen met als bordjesophouder Marcel. Steve van de security werd in dit geval gespeeld door Edward. Ook mocht een soort van een medium, gespeeld door Jaap, de dode geest van Mevrouw Verburg oproepen, iets wat de drie verdachten tot wanhoop dreef. Nu moet je niet denken dat dit hele gebeuren onze feestavond verpestte hoor want tussendoor was er ook nog een buffet en werd er ook nog op gepaste wijze afscheid genomen van Ank die na een functie in de PV van ruim tien jaar de mogelijkheid aan een ander wil geven om een andere/nieuwe invulling te gaan geven aan de personeelsuitjes. Nieuwe gezichten nieuwe ideeën. Maar om terug te komen op de moordpartij, per tafel werd ons verzocht om de mogelijke dader aan te wijzen en op het eind van de avond was dan de uitslag/inrekening. Maar niet voordat er een Groepsfoto was genomen boven op het dek tesamen met de hoofdrolspelers van Aevention want dat dit spektakel een schijngebeuren was is toch hopelijk wel duidelijk. Maar mede door het spel van dit gezelschap is het een fantastisch leuke avond geworden want deze mensen weten het echt levensecht te brengen. Vooral de homofiele ex-echtgenoot heeft deze avond veel vrienden gemaakt en ik zou zeggen moeders hou je zonen binnen want hij is levensgevaarlijk ( in vele opzichten). Klik op de foto voor een impressie:

—————————————————–

All in the family: Wat een fijn stelletje is dat toch: die Duijfjes. Voor de 7e keer alweer kwamen uit alle windstreken , van heinde en deze keer zelfs van erg ver de Duijfjes aangevlogen. Iedere keer verbaas ik mezelf er weer over hoeveel keer je bijna dezelfde gezichten ziet dus hoeveel sommige nichtjes op elkaar lijken. En wat te denken van de 3 zusjes Anneke, Henneke en Mieske? Maar nu een kort verslag. Na een hartelijke verwelkoming en veel handen schudden en zoentjes geven bij de ingang van vogelpark Avifauna werden we door de organisatie, lees: Wim en Dineke ( met waarschijnlijk ondanks haar afwezigheid toch meedenkende Femke) gesommeerd om plaats te nemen op een van de Partyboten van het Vogelpark voor een schitterende rondvaart. Onderweg was er voor een heerlijk buffet gezorgd en was er ook nog een wel heel eigentijdse versie van Heb je even voor mij van ons aller Frans Bauer met als hoogtepunt de kopstem van Wim en op de achtergrond het Naaldwijks bakvissenkoor. Omdat dit spektakel midden in een van de aangedane steden, zowel letterlijk als figuurlijk, plaatsvond werd direct al het scheepvaartverkeer ter plekke stilgelegd. Verder duurde deze rondvaart al met al toch een uurtje of vier en onderweg kon iedereen genieten van de omgeving. Want dat Nederland zo dichtbij toch zo mooi is wist niet iedereen, maar misschien zijn we met zijn allen wel ziende blind maar dit terzijde. Want we voeren door diverse steden/dorpen zoals Nieuwerkerk, Leiderdorp etc. en over de Kaagerplassen en door de Haarlemmermeerpolder. Zo rond de klok van vieren meerden we weer aan bij vogelpark Avifauna waar ons de volgende beproeving stond te wachten. Per team, welke reeds aan boord waren ingedeeld, moesten we in het park zelf nog de meest moeilijke vragen beantwoorden middels een speurtocht, uitgezet door Wim en Dineke. Dat het fanatieke wedstrijdelement bij sommige familieleden er toch weer insloop was wel weer te verwachten. Want omgedraaide en afgeplakte bewijzeringen alsmede het bewust doorspelen van verkeerde informatie is toch niet wat je verwacht van een gezellig dagje uit. En dat enkel en alleen maar om de zogenaamde spreekwoordelijke eer. Ik zal het de volgende keer met de heren, want het zijn natuurlijk altijd dezelfden, bepreken. Maar omdat het gezonde verstand bij de Emoes, Lepelaars, Ooievaars en andere rare vogels toch wel weer bleek waren we sneller klaar met de speurtocht en konden we nog even nagenieten in het zonnetje in de speeltuin van het park. Ook hier waren er weer wat "mannen" die menen de eeuwige jeugd hebben want onder het mom van zogenaamd met de kids gingen ook zij met veel gejoel van de glijbaan. Toen iedereen uitgeraast was in de speeltuin, zo rond de klok van zessen, liepen we richting uitgang voor het sluitstuk van de dag: de prijsuitreiking van de speurtocht. In bar Nimmerzat was nadat iedereen een beetje was bekomen het woord aan Wim om de winaars bekend te maken. Dat er ook deze keer weer grote vraagtekens geplaatst kunnen worden bij de "uiteindelijke" winaars is ook helaas niet voor de eerste keer want ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er weer op uitgebreide schaal is gesjoemeld. Maar ja, je wil daar geen stennis gaan maken natuurlijk ( aldus een deelnemer die weer eens niet gewonnen heeft). Wel opvallend dat er bij het winnende team meestal weinig zitten van de "kouwe" kant maar dat zal wel toeval zijn. Na de prijsuitreiking deed Wim nog even de mededeling dat er over 2 jaar wéér een familieweekend/dag gaat plaatsvinden welke deze keer georganiseerd gaat worden door de derde generatie, dus alweer de kids van de kids. De nichtjes v/d Klaauw gaan het deze keer op zich nemen en we wensen hun veel succes want het wordt toch steeds moeilijker om het succes van het afgelopen gebeuren te evenaren c.q. te verbeteren. Want om met woorden van de voorzitter van het Olympisch Comite te spreken: Dit waren The Best Games Ever. Wim en Dineke nogmaals: Hartelijke Dank voor de organisatie. We hebben ook nog wat foto`s gemaakt en als je op de onderstaande foto`s klikt kan je ze allemaal bewonderen. Let op het zijn 2 verschillende series dus klik ff op allebei. Eronder staan de belevingen van wat andere familieleden.

Serie van MoniekSerie van Ton en Olga aangaande het Franse bezoek—————————————————–

Ride for the roses. Ooit opgezet door de wielrenner Lance Armstrong die ook met kanker te maken heeft gehad. Ook de beroemde gele armbandjes van Live Strong zijn een initiatief van Lance Armstrong. Westlanders een volk apart: Wat een raar volk is dat toch die Westlanders, altijd wat te klagen maar als het ff moet gebeuren dan zijn ze er ook. Dat was in Februari al zo met de Wollebrandcross en het bleek vandaag ook maar weer tijdens de Ride for the Roses. Tienduizend deelnemers gingen van start voor respectievelijk 25, 50 of 100 km. Iedereen met een eigen reden en met eigen verhaal want het inschrijfgeld kwam geheel ten goede aan het KWF. AH Koornneef deed natuurlijk ook mee als één van de grootste groepen omdat we met 200 man aan de start kwamen. Na afloop was er nog een party met optredens van Djumbo en Lee Towers. Vooral Leen wist bij de aanwezigen de gevoelige snaar te raken door zijn geweldige optreden. Tussen de optredens door werden er ook nog diverse cheques uitgereikt door bedrijven welke hun nek wel erg ver hadden uitgestoken. Zo was er bv. een cheque van een paar jongens die de 100 km wandelend hadden volbracht, voorwaar een ongelooflijke prestatie zeker gezien het sponsorgeld wat ze zo hadden opgehaald. Tienduizend euro was hun bijdrage. Ook was er door de sierteelt op Flora Holland door meerdere bedrijven een totaal bedrag van ca. 75.000 euro opgehaald. Tevens kwamen Marja van de WOS en Alphons van het huis- aan huisblad Het Hele Westland het eindresultaat bekend maken van hun wekelijkse beslommeringen, met respect bedoeld natuurlijk, zoals de vlegelactie van de gezamelijke Westlandse Bakkers en de kleurplatenactie. Dat dit ook zo`n geweldig bedrag was hadden ze denk zelf ook niet verwacht want ze mochten een cheque overhandigen van 45.000 euro. Hulde aan deze initiatiefnemers van de Stichting Ridefriends. Klik hier voor een foto van Marja en Alphons na afloop van de Ride. Nogmaals geweldig veel respect voor jullie initiatieven. Maar het hoogste bedrag door een bedrijf alleen was weggelegd door AH Koornneef welke door diverse acties in de beide supermarkten een bedrag van 50.000 euro op tafel toverde. Er was ook nog een veiling van verschillende wielershirts gesigneerd en wel door ex- en hedentendaagse toprenners. Bijeen gepraat door Arne Weverling en Henk Maas leverde dit ook nog een mooi bedrag. Na het optreden van Lee Towers werd het eindbedrag bekendgemaakt waar iedereen toch met stijgende verbazing naar luisterde. Meer dan 710.000 euro, ik vindt het nogal wat.

—————————————————–Winter in de lente in Honselersdijk

Mams archief is a post from Mams archief.

Toch maar weer de stoute hardloopschoenen aangetrokken om mee te gaan doen met het Lopersproject van Olympus70 ter voorbereiding op de CaiW Halve Marathon wat eigenlijk voor mij dan 10,3 km is. Na een hernieuwde kennismaking met oude running mates heb ik besloten om maar weer in de 2e groep van de 10,3 km te gaan lopen. Dit natuurlijk weer onder leiding van Wim van Weele eveneens een oude bekende. Na een rustige warming up en de, ondertussen wereldberoemd in het Westland geworden, loopscholing van Wim werd even het programma van de middag bekend gemaakt. Om maar direct de lust te ontnemen mochten we een zogenaamde climaxloop doen. Dit alles houdt in: 2-4-6-8-10 minuten in duurloop 2 met de helft van de gelopen tijd als rust tussen de loopjes in. Waar ik vroeger nog aardig mee kon moest ik nu toch het initiatief aan enkele jonge honden laten waaronder ex-buurjongen Raymond. Ja mensen, de sleet komt erin . De 2-4 en 6 minuten werd afgewerkt in het Wengebied en de 8 en 10 minuten in Madesteijn waar het beruchte rondje om de plas in het parcours was opgenomen met direct al een hindernis want de brug aan de Haagsche kant was verlegd. Toch was het een heerlijke training waar ook ruimte was voor een dolletje maar daar hoef je bij Wim`s World sowieso niet over in de war te zitten. Week 3: Prachtig maar temperaturen rond het vriespunt maakte het oorspronkelijke programma wat moeilijk want ik denk dat we in principe een fart-lek training op de rol hadden staan. Zeker met het oog op de Wollebrandcross over 2 weken. Maar gezien de bevroren ondergrond in het Wengebied was dit niet erg verantwoord. Wel was het bijkomend voordeel dat ik mijn onvervalste UNOX handschoenen kon tonen. Jaloers gegiechel werd mijn deel. Ik heb even terloops gemeld dat iedereen bij aanschaf van 3 rookworsten ook in het rijke bezit kon komen van deze schitterende UNOX handschoenen mits aangeschaft bij de AH. Dat die Willem echt een voorgeprogammeerd mens is bleek wel na de beruchte loopscholing want toen Wim het programma van vanmiddag ging orakelen, 3 x 10 minuten met tussendoor 5 minuten rust, haalde hij het Wengebied en Madesteijn door elkaar en de cooling-down ook nog eens het TerHeijde lopersproject en het Lopersproject van Olympus70 door elkaar. Gelukkig wisten de deelnemers Wim te verbeteren want voor je het weet ben je niet meer geloofwaardig. Week 4: Vandaag dan toch de langverwachte en traditionele fart-lek training gekregen. We waren er al bang voor. In het prachtige natuurgebied van de Wen moesten/mochten we in groepsverband ( 6 personen) allemaal 3 minuten het tempo aangeven. En dan het liefst zoveel mogelijk van de paden af dus zachte ondergrond. Omdat we in een groepje liepen met gelouterde runners lag het tempo er goed op. Dit kan natuurlijk niet ongestraft zodat we na deze ronde lekker moe waren. Groot was dan ook onze verbijstering dat Maestro Wim nog een rondje in gedachten had maar dan allemaal 2 minuten. Het hele verband was er direct uit want we waren niet in staat om als groep bij elkaar te blijven.:) Maar al met al wel een lekkere opwarmer voor de Wollebrandcross van volgende week. Week 5: Wederom SPEKtakel alom bij de 6e editie van de Wollebrandcross al was het zeer goed te doen hoor. Zeker in het "lage" gedeelte dus rond het voormalige meertje kon je bijna zonder af te remmen nemen. Het meest lastige waren weer de bruggetjes en de heuveltjes. Met een tijd van 51.30 minuten en redelijk fris aan de finish hoor je mij niet klagen. Lex en zijn team hadden zichzelf weer overtroffen gezien het eindbedrag. Op de site van de Wollebrandcross lees je er alles over. Week 6: Een weekje na de Wollebrandcross was het lumineuze idee gerezen bij de organiatie om het duurvermogen wat op te vijzelen. De warming-up werd gedaan voor de deuren van de collega`s van Valstar. Jammer genoeg was er ook weer tijd vrijgemaakt voor het ondertussen traditioneel geworden loopscholingsproject van Wim. Gelukkig was het ver verwijderd van ons eigen bedrijf want je hebt zo een naam. Na de scholing werd het programma van de dag verteld en dat loog er niet om. Twee maal 15 minuten met dien verstande dat de eerste 10 in duurloop 2 en de laatste 5 minuten in duurloop 3 moest. Helaas was sommigen het verschil niet goed te merken want die gingen voluit. De eerste loipe vond plaats in Madesteijn en de tweede in Ockenburch. Tijdens de cooling down werden alle spieren weer op de juiste lengte getrokken door Wim. Week 7: Met een prachtig zonnetje maar met een erg fris windje was het deze keer verzamelen op het terrein van Olympus70. Warmlopen of wat er voor door moet gaan met zulk weer op de verharde baan. Alleen al het feit dat we geen loopscholing van Wim hadden deze week was al aanleiding voor een hoop mensen van de groep om niet te komen, of zou het carnaval en de krokusvakantie er een deel in hebben? Wat betreft dingen organiseren staat Olympus70 hoog aangeschreven want voor de gelegenheid was er een puzzeltocht door het Lierse kassengebied georganiseerd. Middels vragen van een gemiddeld hoog niveau moesten de antwoorden een woord vormen met dien verstande dat ze niet in de juiste volgorde stonden. Omdat we een zeer verstandig groepje waren was het vinden van het woord geen enkel probleem. Het antwoord is te vinden op de site van een van de sponsors. Maar al met al toch weer een tochtje van een kilometer of 12. Week 8: De weergoden zijn de lopersprojecten wel goed gezind schijnbaar want wederom liepen we met een prachtig zonnetje. De kern van de training was echter minder zonnig want er stond een zogenaamde pyramideloop op het programma. Dat wil zeggen 4-6-8-6-4 minuten met de loopjes van 6 minuten in duurloop 3 en de andere loopjes in duurloop 2. Dat was best wel pittig. Zeker omdat we telkens maar 2 minuten rust hadden. We liepen alvast voor een deel op het parcours van volgende week en over het terrein van Parnassia ( wat waren het trouwens tot een paar jaar geleden toch leuke loopjes tijdens de Parnassialoop en de voorloper ervan de zogenaamde Bloemendaalloop). Je merkt trouwens wel dat de deelnemers erg goed hun huiswerk doen want iedereen heeft toch wel progressie in vergelijk met de eerste trainingen. Week 9: Vandaag was de ondertussen traditionele testloop van het Lopersproject van Olympus70 al leek het meer op een wintertriatlon ( misschien een ideetje voor volgend jaar?) met het oog op de sneeuwbui tijdens de loop. Maar dan wel een triatlon in de verkeerde volgorde: eerst op de fiets naar de Boetzelaer, dan een stukje hardlopen en dan een lekker tijdje zwemmen. De hoofdmoot was natuurlijk de testloop van 7,5 km welke wederom ging over het terrein van het Westerhonk of Woongebied Polanen zoals het tegenwoordig heet. Dan een stukje Haagweg richting Den Haag, over de Oorberlaan rechtsaf richting de Boetzelaer. Voor mijn gevoel ging het best lekker zeker gezien het gesnotter deze week. Wel wordt ondertussen duidelijk dat de jaarringen hun werk gaan doen want gewicht en leeftijd zorgen er wel voor dat de tijd van persoonlijke records ver achter me ligt. Maar misschien moet ik helemaal niet zeuren met 35.10 minuten als eindtijd. Week 10: Zaterdag 18 Maart zal de boeken ingaan als de dag dat we Wim echt zijn gaan waarderen ondanks zijn afwezigheid. Omdat Wim er niet was had de organisatie besloten om Kapitein Eric als trainer aan te stellen. Vanaf de eerste minuut werd de zweep erop gelegd en werd er vol gas rustig ingelopen. Tot aan de rand van Ockenburg waar Eric even het programma tussen neus en lippen door meldde. Of we even 45 minuten Fart-lek zonder rust wilden volbrengen. Voorwaar nogal wat, maar de Dulle Grieten op kop dachten zeker dat de aardappelen thuis nog op stonden want die gingen even van quitte zeg, en eigenlijk hebben ze alleen maar vooraan gelopen. Voor hun is dat natuurlijk te prijzen maar voor de minder getalenteerden natuurlijk wel een opgave. Al met al blijft het natuurlijk wel een rijkdom om zo in Ockenburg, over de heuveltjes te mogen rennen. En omdat we toch tijd zat hadden, 45 minuten zijn zo maar niet om, hebben we ook nog rondje Oud-Hollandsch Puinduinrennen gedaan. Zo rond de klok van kwart voor vier was de hele boel weer gehergroepeerd aan de rand van Ockenburg maar dan ben je nog niet thuis. Omdat de room er ondertussen wel vanaf was waren we nog een half uur bezig om terug op Verburch te komen. Dus bijna 2 uur weggeweest. Maar Eric, alle gekheid op een stokje, geweldig bedankt voor het overnemen van de training. Week 11: Eindelijk lente. De training van Eric heeft wel voor een kouwe sanering gezorgd want de groep was gehalveerd in vergelijking met de vorige training.. Helaas van de regen in de drup want na de drill van Eric vorige week bleek Willem voldoende geindoctrineerd om er een schepje bovenop te doen want we kregen bijna het zelfde programma voorgeschoteld. Wederom over het Wenpad, door Madesteijn ( waar de duurloop al begon) en door Ockenburch over de puinduinen en omdat we de zee toch bovenop al konden zien en ruiken ook maar even via het Ach So Strand de vloedlijn getoucheerd. Dat het voorjaar nog niet voor iedereen was aangebroken kon je wel zien op het strand want er was al een badgast te bewonderen,maar die zal wel twee dagen niet kunnen plassen met dat kouwe water, maar we zagen ook nog iemand met skistokken ( of Nordic Walking). Maar ter hoogte van de boulevard van Kijkduin weer met een paar verrassende bochten in het parcours richting Verburch. Toch ook weer 2 uurtjes onderweg geweest. Week 12: Die Wim, die trainer van ons, je kent hem wel, dat is me er een hoor. Die stuurt ons van de week een mailtje dat we omdat we de laatste weken zo zwaar hebben getraind het deze week wat rustiger aan zouden doen. Nou, dikke neus, Willem zelf misschien want die had weer eens zijn kat gestuurd. Als PLV`er kregen we Aad Gankema mee, een ex-voetbalmaatje. Na een warmingup cq inloopstukje van drie kwartier kwamen we op de plek des onheils aan waar het programma van de dag afgehandeld diende te worden. 5 x 1km met aflopende tijden. Ter hoogte van de Oorberlaan tot aan de oprit van het Schelpenpad schijnt precies een kilometer te zijn. Twee keer heen en weer en zo kom je aan 4x 1km. twee keer voor de wind en twee keer tegen. Terug in het Wengebied werd de laatste kilometer gedaan. Al met al ging het nog netjes want met tijden van 4.40, 4.35, 4.27, 4.12 en 4.10 minuten was in ieder geval de bedoeling van steeds een stukje sneller bewerkstelligd. Maar toch weer bijna kwart over vier voor we terug waren. Aad, bedankt voor het overnemen van de training. Week 13: Omdat ik vorige edities van de zogenaamde Run-Bike- Run welke vandaag op het programma stond slecht verteerd heb deed ik vandaag maar mijn "eigen rondje" van een km of 7 in en rond Honselersdijk. Zie het maar als een persoonlijke testloop. Week 14: De laatste training alweer van het Lopersproject van Olympus70. Eigenlijk voor de eerste keer sinds mijn eerste deelname in 2000 dat we maar 1 keer met de korte broek konden lopen. Dit was heel wat anders dan bij het lopersproject van de TerHeijde Runners waar we het hele project wél in de korte broek konden lopen. Maar behoudens het sneeuwbuitje tijdens de testloop is ook dit project drooggebleven. Uniek zelfs. Maar wat de training betreft deed Willem eindelijk wat hij al een paar weken beloofde, nl. een rustige training. Rustig wil zeggen een duurloopje in het Wengebied met een paar keer een sprintestafette van een metertje of 100. Zo waren we lekker op tijd , kwart voor vier ongeveer, terug op Verburch. Met bedankjes over en weer namen we afscheid van wederom een gezellige groep en van trainer Wim. D-Day: In navolging van het gehele project werd de loop ook in stijl afgesloten. Terwijl het een dag eerder heerlijk weer was met een graadje of 16 was het juist op de dag van de loop zwaar bewolkt met een graadje of 9. Op zich wel goed loopweer maar je kon zien dat er veel lopers bijliepen die op beter weer waren gekleed. Maar de loop zelf ging erg goed want met een totaaltijd van 48.20 minuten ( 10 km 46.40 min) mogen we niet ontevreden zijn. Mij moet nog wel even de homogeniteit van de groep van het hart. De high-fives en de schouderklopjes voor- en achteraf waren niet van de lucht en dat is goed. Dat dit mede de verdienste is van de gezelligheid welke gecreëerd is door de trainingen van Wim moge duidelijk zijn.

———————————————————————

Week 1: Vandaag te elfder ure besloten om me maar eens te wagen aan het lopersproject van de afdeling zandhappers van Olympus70. Dus het shirtje van AH Koornneef van afgelopen zondag, gedragen tijdens de Ride for the Roses opgezocht, en snel naar Ter Heijde gefietst. Na een korte speech waarin de diverse trainers werden voorgesteld alsmede John v/d Spek, de sponsor van het project en tevens deelnemer van de 11 km groep, waarvoor hartelijke dank, werden we de zandbak ingestuurd voor de gezamelijke warming-up. Hierna werd de schifting eerst op afstand en daarna op snelheid doorgevoerd, zodat de fanatieke, lees de snellere van de langzamere maar dat klinkt zo negatief, van de minder fanatieke werden gescheiden. Wij als groep 2 van de 11 km groep werden ingedeeld bij trainer Alex. Alex stuurde ons richting Hoek van Holland maar omdat wij hem erop attent maakten dat het daar toch echt doodliep keerde we gelukkig om. Dit kwam ons erg goed uit want nu hadden we de wind in de rug. Ik had wel het idee dat Alex zijn kompas direct van slag was en de weg niet meer wist want hij stuurde ons ook richting duinen naar het prikkeldraad en weer terug richting Hoek van Holland en dan weer naar de vloedlijn. Maar eenmaal terug in Ter Heijde had de organisatie ten tijde van de cooling down voor een gezellig muziekje gezorgd. Ook mochten we van Alex nog een ererondje lopen door de dorpskern van Ter Heijde waar hij ook nog even alle vluchtheuvels en verkeersdrempels op hoogte wilde inspecteren. Week 2: Vandaag 3 September de tweede training van het lopersproject. Ondanks de concurrentie van bv `t Rondje Poeldijk en diverse activiteiten in `s Gravenzande en Honselersdijk waren er toch mensen die hadden besloten om de club te joinen. Tijdens het appèl werd ons wederom voor volgende week het felbegeerde T-Shirt, beschikbaar gesteld door John v/d Spek beloofd, wat op veel gehoon werd getracteerd. Dat de training van Alex van vorige week al direct zijn vruchten af ging werpen bleek wel uit het feit dat er aantal deelnemers doorstroomde naar Groep 1 onder leiding van Rob. Na de warming up, welke niet echt nodig was gezien de temperatuur, gingen we richting Kijkduin. Dat het echt warm was kon je wel zien aan de strandgasten ter hoogte van het Schelpenpad want daar waar ze wel erg schaars gekleed. Je kon aan sommigen niet eens zien of het mannetjes of vrouwtjes waren want ze hadden geen kleren aan. Verder wilde Rob even de opdrachten van deze week uitleggen. We moesten het verschil ondervinden tussen duurloop 1,2 en 3 en dat gedurende respectievelijk 15,10 en 5 minuten. Tussendoor werd ook nog even de hartslag gecontroleerd. Na duurloop 1 wijkten we af richting duinen en via het fietspad verder richting Kijkduin. So far so Good zou je denken maar daar liep het even mank want de meesten gingen er van uit dat de loop op het fietspad duurloop 2 zou zijn want de vaart zat er lekker in. Het bleek echter een rustig tempo te zijn. Ter hoogte van de Zuiderstrand, een strand met een hoog ACH SO gehalte, liepen we het strand weer op om terug richting Ter Heijde te gaan. Hier echter ging het pas om 10 minuten duurloop 2 en 5 minuten duurloop 3, wat velen toch wel wat moeite ging kosten. Zeker omdat het strand op die hoogte erg ongelijk is met zand wat erg los ligt en waar dus veel kracht verloren gaat in de afzet. Maar alles voor het goede zaak zullen we maar denken. Zo rond half vier waren we terug op de Wielepet. Rob, bedankt voor de training. Ik las HIER ook nog dat er nieuw deelnemersrecord is gevestigd. Het mooie weer zal er voor een groot gedeelte voor gezorgd hebben maar het moet toch ook de uitstraling van het lopersproject zijn. In ieder geval bij deze gefelicteerd. Week 3: 4 seasons in one day: Ik zou graag vertellen dat we weer met een heerlijk zonnetje en windkracht 2 deze training doorstaan hebben maar ik mag niet liegen. Ik zal even de boel chronologisch proberen te verhalen. Bij aankomst en aanmelden werden "eindelijk" de shirtjes behorende bij het lopersproject uitgereikt. En ik moet zeggen dat het prachtige shirtjes zijn. Dus John hartelijk dank.Om diverse redenen kwamen de trainers van het lopersproject om tien over twee naar buiten. Bij de gangbare mededelingen wist Peter ook te vertellen dat we na afloop op kosten van de sponsor aan onze eigen laadtechniek mochten werken. Dus ook bij deze bedankt voor het rondje, John. Bij Hotel Elzenduin werd ook de jaarlijkse groepsfoto gemaakt waarna iedere afstand zijn eigen pad ging. Wij gingen door de duinen richting Hoek van Holland tot Arendsduin waar de gezamelijke warming-up werd gedaan voor de 11,2 km. Bloedjewarm was het ondertussen geworden, zeg maar broeiend warm. Hierna had Rob in al zijn wijsheid besloten om maar door de de duinen verder te gaan. Dat er hierbij niet aan parcoursverkenning was gedaan werd al snel duidelijk want het werd een soort steeple-chase ofwel concours Hippique. Want hekken gingen niet open etc..En in de verte zag je het al aardig betrekken. Maar op het parkeerterrein van strand `s Gravenzande konden we beginnen met de opdrachten van de dag: 3x 6x 1 min. Fart-Lek, dat betekend spelen met de snelheid maar het werd achteraf spelen met de elementen. De eerste ronde was géén enkel probleem zo op het parkeerterrein en omgeving. De tweede keer, we waren ondertussen op het strand van `s Gravenzand, met een heerlijke ondergrond, een verademing in vergelijk met vorige week, ging het na 1 minuut al mis, want in eerste instantie regende het warm water, eerst zachtjes maar daarna..onweer en alles erbij. Gelukkig konden we schuilen bij de Reddingsbrigade en tussen de buien door hadden we maar in onderling overleg besloten dat het beter was om maar direct terug te gaan. Belangrijke dingen eerst, ja toch? Terug bij de Wielepet deden we een korte cooling-down en daarna lekker naar binnen. Ook dat zijn de elementen helaas maar het hoort erbij en het kan gebeuren, het blijft tenslotte een buitensport. Binnen nog even ingeschreven voor de Rijk Zwaanloop en daarna snel naar huis gefietst, net op tijd thuis voor de volgende bui. Week 4: Na het weerkundig debacle van vorige week mochten we ons deze keer weer verheugen op een lekker zonnetje, al dreigde het wel boven zee. Maar je kan wel merken dat we wat verder in het jaar komen want de temperatuur was gevoelig lager dan de laatste weken al kon je nog makkelijk met de korte broek lopen. Gelukkig hadden veel deelnemers het T-shirt van de sponsor aangetrokken. Alleen had John v/d Spek hem zelf niet aan. John, shame on you . Maar nu de training zelf. Nadat Michel de Maat, na zijn clinic in de sporthal, het lopersproject officieel had geopend gingen we door de duinen richting Kijkduin. Op hoogte van het Schelpenpad deden we warming up waarna Rob ons de weekopdracht meegaf. Driemaal een snelheidsloopje, duurloop 2 á 3 omdat je op deze snelheid of koolhydraten of brandstof schijnt te verbruiken, ik ben het alweer kwijt. De eerste duurde 10 minuten en ging door de duinen tot het zogenaamde Duitse Strand ofwel Zuiderstrand. Al direct werden er groepjes geformeerd welke de andere 2 loopjes bij elkaar bleven met dien verstande dat de jeugd het duidelijk van de ouderen won, maar c`est le nature zullen we maar denken. De twee andere loopjes duurde respectievelijk 6 en 4 minuten waarbij de, met alle respect, langzaamste als eerste weggingen en zo tot de snellere toe. Deze loopjes gingen over het strand terug riching Ter Heijde. Al met al was het een heerlijke training ondanks het wederom zachte strand tussen Kijkduin en Monster. In Ter Heijde was de cooling down waarbij Rob nog even zonder blikken of blozen werd ondervraagd door een van de dames over hoe hij zijn avonden zoal doorbrengt. Maar volgende week de Rijk Zwaanloop. Dan dus waarschijnlijk geen verslag. Week 5: Klik Hier voor de uitslag. Week 6: Vandaag deden er veel deelnemers mee aan de Ekiden want het was verder erg rustig. Gelukkig was er voor ons een leuk alternatief bedacht: een heuse puzzeltocht. Na een korte maar daarom niet minder vermoeiende warming-up met een lichte dribbel tot de vloedlijn en weer terug naar de viskeet. Bij de Wielepet kregen we na een indeling per team de vragen toegespeeld. Van de Wielepet door de Hoge Geest richting Molen. Waar de eerste vraag al beantwoord moest worden. Daarvandaan over de Haagweg tot de achteringang van het Westerhonk ofwel woongebied Polanen zoals we vanmiddag geleerd hebben. Via de Madeweg over de Oorberlaan terug richting Monster waar een paar helden het lumineuse idee hadden gevat om nog een stukje strand te pakken dus op de hoogte van het Schelpenpad de zandbak maar ingedoken. We kwamen echter bedrogen uit want het was een kort strandje met wederom erg zachte stukken tegen de vloedlijn. We zullen het maar zien als een goede robuuste training voor 12 November. Na een kwartiertje over het strand kwamen we weer in de Heij aan, erg moe maar ook erg voldaan. Week 7: Met opnieuw een heerlijk zonnetje, het kan niet op dit najaar lijkt het wel, werden we richting Kijkduin gestuurd. Onderweg moesten we ons middels een soort spel voorstellen aan de ploeggenoten. Dit alles ging in duurloop 2 zodat het tempo er lekker inzat. Na een kilometertje of 6 kwamen we aan bij Kijkduin, liever gezegd de puinduinen want daar kregen we pas de werkelijke opdracht te horen. Twee rondjes over de puinduinen, en iedereen die er weleens is geweest weet hoe zwaar dat is, over de trappen, over de vlakke stukken over het valse plat noem maar op. een rondje van denk ik een goeie anderhalve kilometer. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo`n vermoeiende training heb gehad en eigenlijk was het ook iets teveel van het goede. Naar Kijkduin is al een aardige trip en dan ook nog eens deze zware rondes op de puinduinen was voor sommigen ( waaronder ik met mijn wiebelknie) net iets te zwaar. Beter was het geweest om de rondes op de puinduinen wat korter te maken met wat extra rust. Dit is natuurlijk geen verwijt naar de organisatie maar slechts een opmerking. Enige voordeel was dat zelfs Anja ff haar mond hield. En dan ook nog eens het hele stuk terug, gelukkig koos Anja, die werkelijk geen twee tellen haar mond kan houden, het pad van trainer Rob die nogal eens van het pad afging. Dit ging echter niet meer in duurloop 2 dat begrijpen jullie waarschijnlijk wel Terug bij de sporthal wachtte ons een verrassing die de zwarte van de training weer deed vergeten. Een reflecterend hesje voor de donkere trainingavonden, beschikbaar gesteld door John v/d Spek waarvoor hartelijk dank, John. Week 8: Ik kan wel weer beginnen over het weer maar dat was niet anders dan de afgelopen weken. Toch maar een keer het Kyotoverdrag gaan lezen of lid worden van Greenpeace.Terwijl in Spanje de eerste sneeuw al is gevallen liepen we deze keer met 20 graden de beroemde/beruchte RoelsRace. Het inschrijfgeld was beschikbaar gesteld door John v/d Spek, die man moet werkelijk het lopersproject een warm toedragen want het kan niet op. John, wederom bedankt. Erg leuk om te doen deze RoelsRace, beetje pittig maar erg leuk. De start was op het strand op hoogte van Vluchtenburg. Vandaar gingen we langs paviljoen Zeezicht door de duinen richting Monster tot op de hoogte van het strand van `s Gravenzand. Linksaf naar het strand, terug richting de Hoek door het mulle zand langs de vloedlijn voorbij het startpunt tot een strandtent, Liberty, alwaar we het strand afgingen en door de duinen alsmaar door het mulle zand terug het strand opgingen en op het zachte gedeelte bleven tot paviljoen Zeezicht waar de finishstreep was getrokken in het zand. Maar daar was natuurlijk geen ruk van te zien. Gelukkig was er ook een doek gespannen. Roel, bij deze bedankt voor de organisatie van dit evenement wat met iets meer promotie zeker een klassieker kan worden. Maar mischien is het kleinschalige ook wel het charmante. Al met al is het beter te doen dan de puinduinen, zeker gezien de belasting voor mijn knie. Maar al met al heb ik met een eindtijd van 27.15 minuten over deze 5, 2 km niets te klagen. Zeker met dien verstande dat de laatste 1,5 km niet de snelste uit mijn carriere waren. Maar dat kan ook niet anders met deze ondergrond. Week 9: Met ondanks dreigende luchten toch weer droge omstandigheden werd er deze keer gretig gebuik gemaakt van de aanwezige wind want na een korte warming up op het parkeerterrein van Molenslag mochten we richting Hoek van Holland zogenaamd waaierlopen. Dat is in een groep achterelkaar te lopen en dan om na een bepaalde tijd kop over kop te gaan. Dit deden we 2 keer een minuutje of 12 zodat we precies uitkwamen bij het beginpunt van de RoelsRace van vorige week. Dit gebeurde met de wind vol op de neus maar wel met een keihard strand zodat het best wel lekker liep. Wél kan je zien dat de herfst aan de bel trekt want de badgasten hebben plaatsgemaakt voor de kitesurfers en andere extreme sporters. Terug moesten we van trainer Rob bij iedere strandopgang een vraag beantwoorden, een fout antwoord werd beloond met een extra sprintje door het mulle zand tot boven op de strandopgang. Niet iedere vraag was zo simpel zodat we met onze groep iedere keer lekker aan de beurt waren. Al met al toch weer een training van een dik uur en drie kwartier. Week 10: Helaas, wegens verplichtingen bij het touwtrekspektakel op de Raaphorstlaan ofwel de Rita Hovincklaan waar gestreden werd om de bokaal met de naam van de zangeres moest ik deze training laten schieten. En hoewel ik de vorige trainingen al behoorlijk pittig vond moet ik wel zeggen, en dat zeg ik op persoonlijke titel, dat ik het wel wat erg overdreven vind om om kwart over vier in Honselersdijk lopers te moeten tegenkomen van mijn groep. Voor alle duidelijkheid, de 11 km groep, dus deze lopers zijn dan al 2 uur en en een kwartier onderweg en moeten vanaf Honselersdijk nog minstens een half uur. Beetje overdreven voor 11 km groep, toch? Week 11: De laatste loodjes. Zelden zal een lopersproject in deze tijd van het jaar onder zulke mooie weerscondities gedaan zijn want wederom was het droog maar wel weer winderig. Dus we konden weer proefdraaien voor wat normaal gesproken de perfecte condities schijnen te zijn voor 12 November. Omdat trainer Rob ergens een loop had werden we weer opgezadeld met Alex en net als bij de eerste training was hij weer helemaal de weg kwijt. Nu ging hij weer richting centrum van Monster. Het is dat wij hem vertelden dat de start pas volgende week was anders hadden we er nu nog gestaan. Maar alle gekheid op een stokje. Met het windje lekker in de rug liepen we richting Kijkduin en na een paar keer de Bloedberg bedwongen te hebben werden de groepen gesplitst. Wij gingen met trainer Marcel mee en de achterblijvers mochten/moesten met Alex mee. Omdat de wind weer lekker meedeed was het weer waaierlopen richting Arendsduin. Dit alles in 3 x 5 minuten kop over kop. Van Arendsduin over het duinpad terug naar de Wielepet en na een cooling down terug de kleedkamer in. Bij deze wilde ik de organisatie van het lopersproject in het algemeen en John v/d Spek in het bijzonder hartelijk danken voor een geslaagd project al vond ikde training en wel vrij pittig vergeleken met het project van Olympus `70. Zo en dan volgende week nog de 12 e November. Iederen bij deze veel succes toegewenst

Zo, de eerste training zit erop. Na een conditionele sanering is het kaf van het koren gescheiden. Onder een strakblauwe hemel maar toch nog met een frisse tot koude wind werden we via de Ockenburchlaan in het fantastisch mooie Honselersdijk naar het rustieke Kwintsheul gestuurd om daar middels een soort testloop de verschillende groepen in te delen. En wat bleek? Drie van uw collega`s werden in dezelfde groep ingedeeld. Te weten: Marry Brienen, Wim Nowee en ikzelf. Jammer genoeg heeft Joop vanwege ziekte deze week verstek moeten laten gaan maar ik twijfel er niet aan dat hij volgende week onze groep komt versterken in woord en gebaar. Week 2: Prachtig zonnig winterweer bij een graadje of 5. Vandaag liepen we via het Wenpad over het bekende bruggetje. Aldaar was de warming-up en de alom geprezen loopscholing van Wim. De oefening van vandaag was een zogenaamde pyramideloop d.w.z. 4-5-6-5-4 minuten duurloop 2, dat is een iets zwaardere duurloop waarbij er ook nog enigzins sprake moet kunnen zijn van kunnen praten met elkaar. Ik weet niet hoe vrouwen dat doen maar volgens mij kunnen die nog, als het al bestaat, bij duurloop 9 met elkaar praten, maar dit terzijde. Via het al gememoreerde Wenpad staken we over richting Madesteyn en langs de Madepolderweg en de v. Elswijkbaan liepen we terug richting Verburch. Week 3: Vandaag mochten we onder auspicien van 2 dames, welke voor het eerst in de groep en gelijk maar op kop gingen lopen, 5 x 5 minuten ( duurloop 2×1, 2×2 en 1x duurloop 3) lopen. In en rond Madesteijn. Prachtig weer voor de tijd van het jaar. Week 4: Opnieuw met een prachtig zonnetje maar wel wat aan de frisse kant mochten/moesten we deze keer na de climaxloop van vorige week deze keer een anti-climax loop doen. D.w.z 10-8-6-4-2 minuten in duurloop 2. Het moge duidelijk zijn dat het ook deze keer weer lekker pittig was met de jonge honden op kop. Week 5: Zie Wollebrandcross Week 6: Onder een dreigende hemel maar nagenoeg droge training kregen we na de inmiddels beruchte loopscholing van Wim de oefeningen van vanmiddag verteld. Omdat Wim schijnbaar nog niet genoeg van het baggeren van vorige week bleven we in het overigens prachtige maar modderige Wengebied. Het was de bedoeling dat we een bepaald rondje in 6 minuten dienden te lopen met dien verstande dat het alle vier de keren tot ongeveer dezelfde afstand eindigde. De meesten van de groep slaagden er aardig in, gelukkig. Week 7: Vandaag, met een later wat vervelend miezerig regenbuitje, werden we verrast met een puzzeltocht. Vanaf het terrein van Olympus `70 moesten we gewapend met een drietal blaadjes met daarop foto`s van diverse bushokjes in de voormalige gemeente Naaldwijk met de nadruk op gemeente. Op deze bushokjes was een letter geplaatst die tesamen een woord vormden. Alhoewel de meeste teams op het laatst de oplosing wel wisten ( het woord was eigenlijk twee woorden nl. de sponsors HABA en Martin Kok was het toch nog een hele klus. Zeker gezien de afstand die je zo spelenderwijs nog wegloopt. Maar al met al toch weer een geslaagde training. Week 8: Na een weekje met volop sneeuw die hier en daar onderweg nog niet helemaal weg was stond er deze keer 3 x10 minuten ( duurloop 2, duurloop 3 en nogmaals duurloop 2) op het programma. Omdat we wegens absentie van trainer Wim gezamelijk met groep 1 liepen lag het tempo erg hoog. Maar daar wordt je sterker van zullen we maar denken. Week 9: Vandaag de ondertussen traditioneel geworden Testloop bij de Boetzelaer in Monster met na afloop ff lekker zwemmen. Na dat het `s morgens nog ff wit was geworden door de hagel en sneeuw was het tijdens de loop gelukkig droog maar wel met het jaarlijkse briesje met windkracht 6. De route was iets veranderd in vergelijking met andere jaren. We liepen een iets grotere ronde op het terrein van Het Westerhonk en dan richting Loosduinen tot de Oorberlaan rechtsaf richting Monster. Met een eindtijd van 31.30 minuten over 7,5 km ( scheen wel wat korter zijn hoorde ik een week later) mag ik best tevreden zijn. Week 10: Met perfecte omstandigheden, d.w.z. bijna geen zuchtje wind en een graadje of 13, stond er vandaag een 5 x een zelfde rondje van ca. 1 km op het programma. Het was de bedoeling dat je qua tijd er enige regelmaat in kon brengen. Het rondje was de waterpartij bij het pannenkoekenhuis in Madesteyn , een erg fijn rondje vindt ik altijd. Week 11: Vandaag ff moeten passen ivm lelijke verkoudheid. Zal morgen wel even voor mezelf een kort rondje proberen. Week 12: Gelukkig weer de oude en het korte rondje, ca. een km of 7 ging gelukkig ook best dus geen klagen. Alleen zal ik vandaag waarschijnlijk ook verstek moeten laten gaan bij het project i.v.m. de activiteiten rond het 150- jarig, ja je leest het goed, 150- jarig bestaan van de werkgever. Week 13: Deze keer had het de mensen van de organisatie behaagd om ons te tracteren op een zogenaamde Run-Bike-Run. Maar op de één of andere manier vallen alle buitenschoolse activiteiten zoals de Wollebrandcross, de Puzzeltocht, de Testloop en nu weer deze Run-Bike-Run onder de categorie: Shitweer. Maar het mocht de pret absoluut niet drukken dus je moet het niet lezen als kritiek maar als constatering. De bedoeling van een Run-Bike-Run is dat je samen met maatje een bepaalde afstand/parcours loopt in estafettevorm. Dus je loopt een stuk en dan fietst je maat en andersom. Vanaf Verburch liepen we van Poeldijk naar Monster. Van Monster naar `s Gravenzande en van `s Gravenzande naar Naaldwijk en via Honselersdijk weer terug naar Verburch. Al met al zo`n slordige 20 km. In al deze gehuchten moesten we de plaatselijke Rabobanken aandoen en aldaar een antwoord op een vraag verzinnen. Helaas waren niet alle vragen te vinden of zoekgeraakt maar dit was jammer en meer niet. Het gaat tenslotte om de training An Sich. Dus bij deze de complimenten voor de organisatie. Week 14: Helaas moet ik vanwege een etentje met het zaalvoetbalteam, ook lekker natuurlijk, de laatste training laten schieten. Maar een stevige duurloop in de ochtenduren moet ook voldoen als training, vindt ik. Maar ik wilde via deze weg toch de organisatie in het algemeen en trainer Wim in het bijzonder van harte bedanken voor weer een geweldig project. Wim het was weer een genoegen om met je te mogen trainen, vooral je persoonlijke benadering en je inzet deden me veel goed. Ik ervaar je ook als een goed mens voor zover ik je kan beoordelen en ik hoop ook volgend jaar weer van je trainingen gebruik te mogen maken. Week 15 D-Day: De wedstrijdddag: na maanden van voorbereiding was het eindelijk zo ver. Om de spanning wat op te voeren had de organisatie nog even besloten om de start even een kwartiertje uit te stellen om er zeker van te zijn dat de heren van de trommelband hun hele repertoire hadden gespeeld. Maar zo rond de de klok van kwart over twee werden we dan toch gelanceerd. Onder het mom van: het is altijd wat was het deze keer wel wat warm, rond de 16 graden en een stralend zonnetje, zeker zo tussen de kassen werden de hoofden steeds roder en de shirtjes steeds natter. En gelukkig waren de kilometeraanduidingen ( lekker woord voor Scrabble) deze keer erg goed gestoken zodat je wist wat je ongeveer liep. Maar al met al mag ik persoonlijk met mijn eindtijd niet ontevreden zijn maar ik heb ze binnen zien komen die niet meer wisten of ze nu voor- of achteruit liepen. Maar voor iedereen evenveel waardering want ieder zijn nivaeu zeg ik altijd maar.

Hardlopen is a post from Mams archief.